10 August 2020

News Flash

चैतन्य प्रेम

३०२. दुसरा गुरू : वायू

वृक्षापासून परिस्थितीचा स्वीकार शिकल्याचं अवधूतानं सांगितलं. दुसरी गोष्ट वृक्षानं शिकवली ती म्हणजे आतिथ्य.

३०१. अदृष्टाची फळं

अमृतवल्ली लावली तर अमृतयोग साधेल; विषवल्ली लावली आणि जोपासली, तर भवदु:खाचं विषच पचवत जगावं लागेल.

२९८. परोपकार

थोडय़ा थोडय़ा वृत्तीपालटाच्या संस्कारांचं पाणी घातल्याशिवाय अंत:करणातील भक्तीचं बीज अंकुरणारच नाही

२९४. शांती-भस्म

जो अपराध करतो त्याच्यावर अपकार न करता त्याचं हितच साधून द्यायचं, हा पृथ्वीचा गुण अवधूत सांगतो. इ

२८९. जीवन-बोध

अवघं जगच गुरूरूप भासणं, हे उत्तम शिष्याचं प्रमुख भावलक्षण आहे.

२८८. गुण आणि दोष

एखाद्याचा गुण हा प्रेरणा देऊ  शकतो आणि त्यामुळे त्याच्यातील गुरुत्व ओळखता येतं,

शब्दार्त : न्यून ते सरते

अक्कलकोटनिवासी स्वामी समर्थ महाराजांचा तारक मंत्र भक्तांना दिलासा देतो.

२८६. आज आणि आत्ताच!

अवधूताला त्याच स्थितीत या चराचरातील गुरुतत्त्वाचा प्रत्यय येत गेला.

२८४. म्होरक्या

माणूस जन्मापासून देहभावात जगत असल्यानं तो बाह्य़ावरूनच स्वत:ची ओळख स्थापित करू पाहतो.

२८३. नित्य-भ्रम

बुद्धीला मायामयतेचा बोध, मनात मायेचंच मनन आणि चित्तात मायेचंच अविरत चिंतन सुरू राहतं

२८२. साधन-माया

देहबुद्धीपलीकडे एक पाऊलही ज्याला टाकता येत नव्हतं त्याला साधनेच्या उच्च शिखराकडे नेत आहेत!

२७९. संकट आणि भजन

भौतिक सुखाची इच्छा होणं, हे मनुष्य स्वभावाला अनुसरूनच आहे

२७८. भौतिकाचं भजन

भौतिक ओढीचा निरास, हीच ज्या अध्यात्मसाधनेची पहिली पायरी आहे.

२७७. रास-निरास

परम तत्त्वाशिवाय अन्य कोणत्याही गोष्टीची आस आणि आवड नसणं, हीच खरी भक्ती आहे

२७४. हित आणि घात

साधकाला या ओढी कशा अडकवतात, हे एकनाथ महाराजांनीच ‘चिरंजीव पदा’त मांडलं आहे आणि ते प्रत्येक साधकानं मुळात वाचलं पाहिजे.

शब्दार्त : अतर्क्य लीला..

वस्तूचं बाह्य़रूप पालटणं, माणसाचं लिंगरूप पालटणं, अदृश्य होणं; आदी गोष्टी त्यांच्या चरित्रात आहेत.

२७३. पांघरुणाची शेकोटी!

अर्थात सर्वच प्रकारचे पशू-पक्षी हे त्यांच्या त्यांच्या इंद्रियगत विषयसुखात आसक्त आहेत.

२७२. मनातीत!

देहभावात जगत असतानाही देहातीत असल्याची सूक्ष्म जाणीव त्याच्या बोलण्यातून प्रकट होते.

२६८. कर्म-बंध

‘‘माणसाची इच्छा मात्र अशी असते की, पाप तर करता यावं, पण त्याचं फळ भोगायला लागू नये

२६५. अनित्याचा नित्य प्रवाह

आपण जन्मापासून सुख मिळवण्यासाठीच धडपडत असतो. आयुष्याच्या मध्यावर येता येता आपल्या मनात विचारांचा झंजावात सुरू होतो.

२६०. नश्वरातील ईश्वर – १

देह, परिस्थिती आणि जग हे सगळं काळाच्या अधीन, काळाच्या चौकटीत बद्ध असतं.

२५९. अनित्याची नित्य आशा!

जन्मापासून देहाला काळ असा अलगद ग्रासत आहे, की त्याचं भान लोपलेलं आहे.

२५८. स्वप्न आणि वास्तव

शिष्यानं त्याची सर्व भावानिशी पूजा केली पाहिजे. आता, आधी खरा सद्गुरू लाभायला हवा,

२५५. आत आणि बाहेर

आपल्या आतच आनंद आहे, असं संत सांगतात. आपल्याला मात्र त्याचा अनुभव नाही आणि म्हणूनच ते पटत नाही.

Just Now!
X