18 August 2018

News Flash

अजून शोध चालूच

१९५५ मध्ये, नुकतेच सोळावे र्वष लागले असताना मी ‘वेडी माणसं’ ही एकांकिका लिहिली.

‘‘तृप्त मी शिवशक्तीच्या गानात झालो शारदे’’

‘‘वडिलांनी माझं मन जाणलं आणि ते मला निरनिराळ्या किल्ल्यांवर घेऊन जाऊ लागले.

मी शि. द. फडणीस

आमचं एकत्र कुटुंब. माझे काका हेच कुटुंब प्रमुख. भोजेतच ते जमिनीचे काम पाहात होते.

डॉक्टरकी नव्हेच व्रत!

बाबांनी दुसऱ्या महायुद्धाच्या काळात बर्मा फ्रंटवर डॉक्टर म्हणूनही काम केलं होतं

जगण्याची लढाई

दिवसच असे भेदरलेले आणि भयचकित करणारे होते. मोठा भाऊ कॉलेजच्या पहिल्या वर्षांत होता.

आणि ‘विज्ञान लेखक’ झालो..

माझ्या आयुष्यात माझी आई आणि माझी पत्नी सविता आणि मामाचं महत्त्व अनन्यसाधारण आहे.

जगलो, तेच लिहीत गेलो

शेतात दिवसभर काम करायचं. रात्री कंदिलाच्या मिणमिण प्रकाशात पुस्तकं वाचायची.

नावीन्याचा अविरत शोध

पाचवीपासून पुढे तेथे मराठी शाळाच नसल्यामुळे मी गुजराती माध्यमाच्या शाळेत दाखल झालो.

पुष्कळ अजुनी उणा।

   नोकरी लागल्यावर अधाश्यासारखी पुस्तकांची खरेदी केली. खऱ्या अर्थाने तेवढं एकच व्यसन जपलं.

‘जीस्त करने का सलीक़ा भी जियाँ से आया’

‘श्रेयश्च प्रेयश्च..’ चिंतनशील लेखक या नात्याने पूर्वसुरींप्रमाणेच मलादेखील या संकल्पनेचा विचार करावा लागलेला आहे.

‘कोणी निंदो वा वंदो’

माझ्या जीवनातील पहिली समाधानाची गोष्ट म्हणजे एक मोठी घटनाच आहे.

वनस्पतींची कोडी उलगडली

मी १९५६ मध्ये वनस्पतिशास्त्राच्या उच्च शिक्षणासाठी जर्मनीत दाखल झालो आणि पुढे १९५८ मध्ये मी माझ्या डॉक्टरेट पदवीसाठी संशोधनास सुरुवात केली आणि तेव्हापासून आजपर्यंत, म्हणजे गेली सुमारे साठ वर्षे मी

समन्वयाचे जगणे

आयुष्याबद्दल सारे सांगून झाल्यावर श्रेयस आणि प्रेयस वेगळे असतात असे मला वाटत नाही.

‘हो-नाही’चा जादूई समतोल

आमच्या ‘दोघी’ या चित्रपटात एक दृश्य आहे. कृष्णा आणि गौरी.

चळवळींचे बळ

चाळीसगावांत माझे वडील व्यवसायाने वकील, सामाजिक कामांमध्येही आघाडीवर.

अस्वस्थ वर्तमान

८ ऑगस्ट १९४२ ला मला मोठय़ा भावाने काँग्रेसच्या गवालिया टँक येथील अधिवेशनाला नेलं होतं आणि गांधीजींचं ‘चलेजाव’ भाषण कानावरनं गेलं होतं.

पुसट.. कोवळ्या.. नावासाठी!

यंदाच्या ८ नोव्हेंबरपासून पु. ल. देशपांडे यांचं जन्मशताब्दीवर्ष सुरू होत आहे.

चित्ती असो द्यावे समाधान..

वर्षांतून निदान एक-दोन वेळा तरी डॉ. आंबेडकर औरंगाबादला येत. त्यांना पाहणे तेही अगदी जवळून, हाही एक मोठा लाभ होता.

‘रसिकांसी म्हणे मी आपुले..’

कोणी एक शिक्षक आपल्या विद्यार्थ्यांच्या घरी कधीमधी जेवायला जायचे.

मार्गाधारे वर्तावे विश्व हे मोहरे लावावे

बागडणाऱ्या निसर्गाचा विध्वंस करू घातला आहे.

‘राजहंसी’ वाटचाल

व्यवस्थापनाची जबाबदारी जरी मी बाहेर सोपवू शकत होतो, तरी त्याची आर्थिक जबाबदारी अखेर माझीच होती.

नाटय़ प्रशिक्षणानं दिला पुनर्जन्म

तुमची इच्छा असो वा नसो!

समृद्ध करणारे अनुभव

आयुष्याची दिशा स्वत:च ठरवण्याची मुभा मिळू शकेल

रुग्ण हाच माझा आत्मा आणि देवही

संघर्ष हा माझ्या जीवनाचा गाभा राहिला आहे.