11 December 2018

News Flash

आनंद : वाचनाचा, लेखनाचा!

विसाव्या शतकाच्या सुरुवातीपासून ते आत्तापर्यंत स्त्रीच्या आयुष्यात आणि आचार-विचारांत होत गेलेले बदल मी मी पाहिले आहेत.

साठा उत्तराची कहाणी

केवळ पुस्तके प्रकाशित करण्याऐवजी ग्रंथ प्रकाशित करण्याचे धोरण प्रारंभापासूनच ठरवले.. हा प्रवास अजून सुरूच आहे.

‘‘मागे वळून पाहतच इथवर आले..’’

समाज आणि कुटुंबातील ताणतणाव सहन करूनही त्या चळवळीत उतरल्या होत्या

श्रेयस दिसत गेले..

बालपणापासून जपलेल्या आणि जोपासलेल्या वाचनाच्या छंदानेच मला इथवर आणून पोचवलंय.

माणसांना शब्दबद्ध करत गेलो..

रामसेतू बांधण्यात छोटा वाटा उचलणाऱ्या खारीला शाबासकीची चार बोटं पाठीवर मिळाली.

आनंदयात्रा

वयाच्या शहात्तराव्या वर्षी गावोगावी कवी संमेलने घेत आहे, जे मी माझ्या आनंदासाठी करत आहे.

रंगमंचाच्या कॅनव्हासवरचं नृत्यचित्र

लहानपणी कोणतेही गाणे लागले की मी लगेचच हातवारे करायचे.

फरक पडणार हे नक्की!

आमचं शाळा शिक्षण इंग्रजीत आणि आजूबाजूची आणि घरात बोलण्याची भाषा मराठी.

चित्रनिर्मितीचा वसा

माझ्यासाठी चित्रनिर्मिती, लेखन आणि शिकविणे या एकाच नाण्याच्या तीन बाजू आहेत.

शब्द व्हावे सारथी

‘मग साठ इंजेक्शने घ्यावी लागतील न रडता. मुंगी चावल्यागत वाटेल.’’ माझे वय साडेपाच वर्षांचे होते.

लावायचा आहे छोटासा दिवा..

मला लेखक वगैरे तर नव्हतंच व्हायचं. डॉक्टर व्हावं असं वाटायचं लहानपणी.

बिनभिंतीची शाळा

मी आणि माझ्या सहकाऱ्यांनी २०१०-११ मध्ये पश्चिम घाट परिसरतज्ज्ञ गटाचा अहवाल लिहिला.

मी कोण?

आज जेव्हा मी मागे वळून पाहतो, तेव्हा मनात विचार येतो, मला कोण व्हायचं होतं, मी कोण झालो?

‘जिंदगी दा कल चालू होने वाली है’..

उद्या उठल्यावर नवे कोरे करकरीत चोवीस तास आपल्या हातात असणार.

अजून शोध चालूच

१९५५ मध्ये, नुकतेच सोळावे र्वष लागले असताना मी ‘वेडी माणसं’ ही एकांकिका लिहिली.

‘‘तृप्त मी शिवशक्तीच्या गानात झालो शारदे’’

‘‘वडिलांनी माझं मन जाणलं आणि ते मला निरनिराळ्या किल्ल्यांवर घेऊन जाऊ लागले.

मी शि. द. फडणीस

आमचं एकत्र कुटुंब. माझे काका हेच कुटुंब प्रमुख. भोजेतच ते जमिनीचे काम पाहात होते.

डॉक्टरकी नव्हेच व्रत!

बाबांनी दुसऱ्या महायुद्धाच्या काळात बर्मा फ्रंटवर डॉक्टर म्हणूनही काम केलं होतं

जगण्याची लढाई

दिवसच असे भेदरलेले आणि भयचकित करणारे होते. मोठा भाऊ कॉलेजच्या पहिल्या वर्षांत होता.

आणि ‘विज्ञान लेखक’ झालो..

माझ्या आयुष्यात माझी आई आणि माझी पत्नी सविता आणि मामाचं महत्त्व अनन्यसाधारण आहे.

जगलो, तेच लिहीत गेलो

शेतात दिवसभर काम करायचं. रात्री कंदिलाच्या मिणमिण प्रकाशात पुस्तकं वाचायची.

नावीन्याचा अविरत शोध

पाचवीपासून पुढे तेथे मराठी शाळाच नसल्यामुळे मी गुजराती माध्यमाच्या शाळेत दाखल झालो.

पुष्कळ अजुनी उणा।

   नोकरी लागल्यावर अधाश्यासारखी पुस्तकांची खरेदी केली. खऱ्या अर्थाने तेवढं एकच व्यसन जपलं.

‘जीस्त करने का सलीक़ा भी जियाँ से आया’

‘श्रेयश्च प्रेयश्च..’ चिंतनशील लेखक या नात्याने पूर्वसुरींप्रमाणेच मलादेखील या संकल्पनेचा विचार करावा लागलेला आहे.