२० जून ची पुरवणी म्हणजे मानवी नातेसंबंध आणि जगण्याचे समृद्ध पदर उलगडणारा एक अप्रतिम अंक ठरला. या अंकातील विविध दर्जेदार लेखांवर माझ्या काही प्रतिक्रिया…‘आबडीचे बाबा’ या लेखात शुभांगी नेरुरकर यांनी ज्येष्ठ साहित्यिक जयवंत दळवी यांच्या स्मृतिदिनानिमित्त त्यांच्या आठवणींना दिलेला हा उजाळा नितांत सुंदर आहे. एका महान साहित्यिकाचे घरातील साधे रूप यात प्रभावीपणे दिसले. तर दुसरीकडे, ‘बाबा विश्वासाचे आद्य शिल्पकार’ हा लेख पितृदिनाचे केवळ कौतुक न करता, बाप-लेकीच्या नात्याचा मानसशास्त्रीय वेध घेणारा आणि पालकांचे डोळे उघडणारा प्रगल्भ लेख आहे. ‘वृद्धांचे काळजीवाहू’ यात आजच्या काळातील अत्यंत गंभीर आणि छुप्या सामाजिक समस्येला या लेखाने वाचा फोडली आहे.
हा लेख ‘दुहेरी दु:खावर स्वार असलेला वर्ग आहे’ हे विधान परिस्थितीचे अचूक वर्णन करते. डे केअर सेंटर्स वाढवणे आणि केअर टेकर्सना योग्य प्रशिक्षण देणे यावर लेखिकेने सुचवलेले उपाय समाजाने गांभीर्याने घेण्यासारखे आहेत. उमा मोकाशी यांची ‘येतोच…’ ही कथा आजच्या विस्कळीत आयुष्याचा आरसा दाखवते. तर वृषाली मगदूम लिखित ‘माउली’ ही लघुकथा बदलत्या समाजात हरवत चाललेल्या कौटुंबिक मूल्यांचे दर्शन घडवून आजच्या पिढीला आई-वडिलांच्या कष्टाची जाणीव करून देते. दोन्ही लघुकथा मनाला भावणार्या आहेत. ‘व्हिटॅमिन संवाद’ या लेखात म्हटलंय तसं घरपोच सामान मिळण्यापेक्षा चार पावले चालून माणसांना भेटण्यात जे ‘व्हिटॅमिन’ आहे, ते ऑनलाईन जगात नाही, हा विचार आजच्या डिजिटल युगात जगणार्या प्रत्येकाला अंतर्मुख करणारा आहे. मोबाइल स्क्रीनपलीकडच्या जिवंत जगाची जाणीव करून देणार्या या सहज-सुंदर लेखणीला दाद द्यावीच लागेल. एकंदरित, मनाला स्पर्श करणार्या आणि विचार करायला लावणार्या या समृद्ध अंकासाठी ‘चतुरंग’चे मन:पूर्वक धन्यवाद!
– उज्वला रवींद्र राहणे
दुसरी बाजू कळली…
शुभांगी नेरुरकर यांचा ‘आबडीचे बाबा’ (२० जून) हा लेख मला प्रचंड आवडला. त्यांनी त्यांच्या वडिलांबद्दल विचार स्पष्ट मांडले आहेत. त्यांचे बाबा म्हणजे सुप्रसिद्ध नाटककार, साहित्यिक जयवंत दळवी, त्यांची नाटके खूप गाजली आहेत. मीही ती नाट्यगृहात बघितली आहेत. पण मला फक्त नाटककार आहेत एवढेच माहीत होते. त्यांच्या इतर गोष्टींची जाणीव नव्हती. पण शुभांगी ताईंच्या लेखनातून ते इतरही बाबतीत किती श्रेष्ठ होते ते कळून आले आहे. शुभांगी ताईने त्याच्या बारीक सारीक गोष्टींचे फारच छान वर्णन केले आहे. त्यांच्या वडिलांनी त्यांचे आबडी नाव कसे ठेवले तेही ताईने लेखनातून दाखवून दिले आहे.
– नामदेव गणपत राव, पनवेल</strong>
वडील आणि मुलीचे हितकारक नातेसंबंध
डॉ.राजन भोसले यांचा ‘बाबा विश्वासाचे आद्य शिल्पकार’ हा लेख वाचला. खरोखर त्यांनी सर्वांच्या मनातले विचार उत्तमरीत्या मांडले आहेत. मानवी जीवनातील सर्वात सुंदर आणि संवेदनशील नात्यांपैकी एक म्हणजे वडील आणि मुलीचे नाते. मुलीच्या आयुष्यात वडील हे तिचे पहिले नायक, पहिले मार्गदर्शक आणि सुरक्षिततेचे प्रतीक असतात. या नात्यातील प्रेम, विश्वास आणि आधार मुलीच्या व्यक्तिमत्त्वाच्या जडणघडणीवर दूरगामी परिणाम करतात. त्यामुळे हे नाते निरोगी, सुदृढ आणि सकारात्मक असणे अत्यंत आवश्यक आहे. वडील-मुलगी यांच्या ‘हेल्दी’ नात्याचा पाया विश्वासावर उभा असतो. मुलीला कोणतीही अडचण, भीती किंवा आनंदाची गोष्ट सर्वप्रथम वडिलांशी शेअर करता आली पाहिजे. यासाठी वडिलांनी तिचे म्हणणे संयमाने ऐकणे आणि तिच्या भावनांचा आदर करणे आवश्यक आहे.
केवळ सल्ले देणे पुरेसे नसते; तर तिच्या मनातील भावना समजून घेणे अधिक महत्त्वाचे असते. मुलीच्या आयुष्यात वडिलांची उपस्थिती तिला आत्मविश्वास देते. तिच्या यशाचे कौतुक करणे, अपयशाच्या वेळी धीर देणे आणि तिच्या प्रयत्नांना प्रोत्साहन देणे यामुळे ती अधिक सक्षम बनते. वडिलांनी मुलीच्या स्वप्नांना पाठिंबा द्यावा आणि तिच्या आवडी-निवडींचा आदर करावा. स्वत:च्या अपेक्षा तिच्यावर लादण्याऐवजी तिच्या क्षमतांवर विश्वास ठेवणे गरजेचे आहे. घरातील स्त्रियांशी आदराने वागणे हे देखील वडिलांचे महत्त्वाचे कर्तव्य आहे. मुलगी पुरुष-स्त्री संबंधांचे पहिले धडे घरातूनच शिकते. आई, बहीण किंवा इतर स्त्रियांसोबत वडिलांचे सन्मानपूर्वक वर्तन मुलीच्या मनात आदर, समानता आणि संवेदनशीलतेची मूल्ये रुजवते.
आजच्या धावपळीच्या जीवनात मुलांसाठी वेळ देणे कठीण वाटत असले तरी वडिलांनी मुलीसोबत दर्जेदार वेळ घालवणे आवश्यक आहे. एकत्र फिरणे, पुस्तकांवर चर्चा करणे, खेळ खेळणे किंवा एखादा छंद जोपासणे यामुळे नाते अधिक दृढ होते. अशा क्षणांमधूनच आठवणी निर्माण होतात आणि भावनिक जवळीक वाढते. तितकेच महत्त्वाचे म्हणजे मुलीला योग्य स्वातंत्र्य देणे. संरक्षण आणि नियंत्रण यात फरक असतो. वडिलांनी तिचे रक्षण करावे, पण तिच्या वैयक्तिक निर्णयांचा आणि स्वतंत्र विचारांचा आदरही करावा. यामुळे ती जबाबदार आणि आत्मनिर्भर व्यक्ती म्हणून विकसित होते. शेवटी, वडील आणि मुलीचे नाते हे केवळ रक्ताचे नाते नसून आयुष्यभर टिकणारी मैत्री असावी. जिथे प्रेम आहे, विश्वास आहे, संवाद आहे आणि परस्पर आदर आहे, तिथे हे नाते अधिक सुंदर आणि समृद्ध होते. अशा ‘हेल्दी’ नातेसंबंधातून मुलगी केवळ यशस्वीच नव्हे तर संवेदनशील, आत्मविश्वासपूर्ण आणि आनंदी व्यक्ती म्हणून घडते. – डॉ. विजय आठल्ये, मुलुंड
