मन विकार विचार

वर्षांचा काळ तसा मोठा असतो.

संकेतला त्याच्या वडिलांनी माझ्याकडे आणलं ते ‘हा हाताबाहेर चाललाय’ या समस्येसाठी.

हिंसा तलवारीच्या वाराइतकेच घाव ती मनावर करते

परीक्षेच्या भीतीने भयग्रस्त झालेल्या दहावीच्या साकेतला पाहिल्यावर मला हीच गोष्ट आठवली.

एखाद्यासोबत राहणं, हे त्याच्याशिवाय राहण्याइतकंच वेदनादायी असेल तर?

माझी आणि नानांची रोज सकाळी सहाला भेट ठरलेली.

संवाद हा मनापासून मनापर्यंतचा विचार-सेतू. एकाची व्यथा दुसऱ्याचं आकळणं हा तिचा हेतू.

प्रेम ही तशी आदिम भावना. मात्र ती मूळ प्राथमिक भावना नव्हे!

मुलांची वाट मखमली पायघडय़ांची केल्यानं त्यांचा वेग वाढत नाही उलट हरवून बसतो.

सत्याच्या स्वीकाराचा क्षण! त्याची प्रखरता डोळ्यांना सहन होत नाही

अक्काची ही स्वच्छता पराकोटीची वाढली, तेव्हाच नेमके आजोबांकडे आबा गोसावी आले.