Ind vs Pak T20 World Cup 2026: एकीकडे शत्रूत्व आणि दुसरीकडे पायघड्या- बाजारू गणितांसाठी पाकिस्तानशी किती दिवस खेळत बसणार?

दोन्ही देशातल्या दुरावलेल्या संबंधांमुळे भारतीय संघ पाकिस्तानात जात नाही आणि पाकिस्तानचा संघ भारतात येत नाही. फक्त आयसीसीतर्फे आयोजित स्पर्धांमध्ये दोन्ही संघ एकमेकांविरुद्ध खेळतात. मात्र हे सामने खरंच तुल्यबळ वगैरे होतात का? याचं उत्तर नाही असं दिसतं. एका उदाहरणाद्वारे समजून घेऊया. गेल्या १० वर्षात भारत- पाकिस्तान संघ वनडेत ९ वेळा आमनेसामने आलेत. यापैकी ७ सामने भारताने जिंकलेत तर एक पाकिस्तानने आणि एकात निकाल लागू शकला नाही. भारतीय संघाची जिंकण्यावर मक्तेदारी दिसते. टी२० प्रकारात गेल्या १० वर्षात भारत-पाकिस्तान संघ ११ वेळा समोरासमोर आलेत. यामध्ये भारताची कामगिरी ९-२ अशी आहे. इथेही भारताचंच वर्चस्व आहे. थोडक्यात पाकिस्तानशी आपण खेळतो आणि बहुतांशवेळा सहजी जिंकतो. पण तरी प्रत्येकवेळेस हा सामना म्हणजे युद्ध असल्यागत भासवलं जातं. खेळात हारजीत होत राहते. पण पाकिस्तानविरुद्ध हरलं तर काही खरं नाही. खेळाडूंना भयंकर ट्रोलिंगला सामोरं जावं लागतं. पहलगाम हल्ल्याच्या पार्श्वभूमीवर भारतीय संघाने पाकिस्तानच्या खेळाडूंशी हँडशेक करणं टाळलं. त्यावरून वादाला तोंड फुटलं. याची परिणती म्हणजे भारता आशिया चषक स्पर्धेत विजेता ठरूनही त्यांना करंडक मिळाला नाही. पाकिस्तान क्रिकेट बोर्डाचे चेअरमन मोहसीन नक्वी हेच आशियाई क्रिकेट परिषदेचे अध्यक्ष आहेत. भारतीय संघाने त्यांच्या हस्ते करंडक स्वीकारण्यास नकार दिला. तेही माझ्याच हस्ते करंडक सोपवणार यावर ठाम राहिले. तिढा सुटला नाही. भारतीय संघ करंडकाविना मायदेशी परतला. मुद्दा असा की आपण पाकिस्तानला एवढं महत्त्व का देतो? ज्या संघाची कामगिरी यथातथाच आहे. ज्यांच्या संघात अंतर्गत बंडाळ्या आहेत. त्यांनी आपल्याविरुद्ध खेळावं यासाठी एवढा आटापिटा का? केवळ पैशासाठी. स्पर्धेत अन्य तुल्यबळ संघ आहेत ज्यांच्याविरुद्ध जिंकताना कस लागणार आहे पण ही लढत म्हणजे अभूतपूर्व असं चित्र निर्माण केलं जातं. रविवारी झालेल्या लढतीत भारताने १७५ धावा केल्या. पाकिस्तानच्या फलंदाजांची हाराकिरी पाहता त्यांचं उद्दिष्ट हे लक्ष्य गाठणं आहे असं एकदाही वाटलं नाही.

भारत-पाकिस्तान लढत झाली नाही तर प्रक्षेपणकर्त्या कंपनीचा कोट्यवधींचा महसूल बुडतो.जाहिरातदारांचं मोठं नुकसान होतं. रणांगणावर आपण पाकिस्तानला शत्रू मानतो. पहलगाम दहशतवादी हल्ल्यानंतर आपण ऑपरेशन सिंदूर हाती घेतलं आणि पाकिस्तानातले दहशतवादी तळ उद्धव केले. आपल्या देशातली शांतता हरपावी असं चिंततो. दहशतवादी पाठवतो. त्यांच्याविरुद्ध खेळण्यासाठी आपण आसुसलेलो असतो. का? रणांगवरचा सूड खेळाडूंनी मैदानात घ्यावा अशी आपली अपेक्षा असते. बाजारू गणितं या विचाराला खतपाणी घालतात. त्यामुळेच भारत-पाकिस्तान सामन्याला कोट्यवधी चाहते लाभतात. टीव्हीवर, ओटीटीवर हा सामना पाहिला जातो. पण इतका जीव टाकावा असा हा सामना होतो का? याचं उत्तर नाही असं आहे. आर्थिक गणितं जमवण्यासाठी आपण पाकिस्तानला अवाजवी महत्त्व देतो. बाकी संघांविरुद्धचे सामने यापेक्षा नक्कीच रंजक असतात. शत्रूराष्ट्र असलं तरी त्यांनी आपल्याविरुद्ध खेळावं यासाठी आपणच जीव टाकतो. एकीकडे शत्रूत्व आणि दुसरीकडे पायघड्या असा विरोधभास दिसतो.

या सामन्याचं प्रचंड दडपण खेळाडूंवर टाकलं जातं. हा सामना कसंही करून जिंकायलाच हवा असा सूर असतो. वर्ल्डकपसारख्या स्पर्धेत प्रत्येक सामना महत्त्वाचा असतो. पाकिस्तानच्या सामन्याला अनाठायी महत्त्व देऊन संघाला त्रास दिला जातो. बाकी सामने असतात त्याप्रमाणे या सामन्याकडे पाहिलं जात नाही. पाकिस्तानविरुद्ध एखादा झेल सुटला किंवा रनआऊट चुकला तर जबरदस्त ट्रोलिंगला सामोरं जावं लागतं. दुरावलेल्या संबंधामुळे हा सामना हसतखेळत वगैरे होत नाही. हँडशेक नाही, गंमतीजमती नाहीत. पाकिस्तानच्या खेळाडूंना हिंदी व्यवस्थित कळतं आणि बोलताही येतं. त्यामुळे हलकीफुलकी शेरेबाजी चालायची. तीही आता बंद आहे. दोन्ही देशांचे खेळाडू मणामणाचं ओझं वागवल्यागत असतात. आपल्या हातून छोटीशी देखील चूक होऊ नये यासाठी काळजी घेताना दिसतात.

आयसीसीला सर्वाधिक भारताच्या माध्यमातून मिळतो. साहजिक भारताला होणारा नफाही जास्त असतो. असं सगळं असताना पाकिस्तानने खेळावं यासाठी एवढा आटापिटा करायची काहीच गरज नाही. भारत-ऑस्ट्रेलिया, भारत-दक्षिण आफ्रिका किंवा अन्य कोणत्याही संघाबरोबरच्या लढतीसारखाच हा सामना असावा. पाकिस्तानने या लढतीवर बहिष्कार घातला होता. आयसीसीच्या प्रमुखपदी जय शाह आहेत. आयसीसीनेच मध्यस्थी केल्यामुळे पाकिस्तानला खेळावं लागलं. एकप्रकारे सर्वशक्तिमान बीसीसीआयचा विजय सामन्याआधीच झाला. पण या सामन्यातून काही साधलं का? भारतीय संघ गुरुवारी दिल्लीत नामिबियाविरुद्ध खेळला. शुक्रवारी भारतीय संघ कोलंबोला रवाना झाला. भारताच्या तुलनेत श्रीलंकेत संथ आणि धीम्या खेळपट्या आहेत. रविवारी भारतीय संघाने दणदणीत विजय मिळवला. सोमवारी भारतीय संघ इथे दाखल होईल. बुधवारी त्यांचा नेदरलँड्सविरुद्ध सामना होणार आहे. एवढी दगदग आणि उठाठेव फक्त पाकिस्तानविरुद्ध खेळता यावं यासाठी. का तर यातून पैसा मिळतो. या लढतीच्या निमित्ताने चाहत्यांचा असुरी आनंदही पाहायला मिळतो. वाट्टेल ते करा पण यांना हरवा असा चाहत्यांचा सूर असतो. वर्ल्डकप फायनलपेक्षाही मोठा सामना असं वर्णन केलं जातं. सामना रात्री ७ वाजता सुरू होणार असला तरी दुपारी १२ पासून थेट प्रक्षेपणाला सुरुवात होते. ढिगावरी युट्यूबर्स, माजी खेळाडू, वाहिन्यांचे निवेदक सामन्याविषयी बोलत असतात. कारण पाकिस्तानचा सामना ही बाजाराची, माध्यमांची गरज बनली आहे. या सामन्याला देण्यात येणारं प्रतियुद्धाचं स्वरुप बाजूला सारून पाकिस्तानची सर्वसाधारण पद्धतीनेच गणती करावी.