12 December 2017

News Flash

निरोप

एकानं एकाला जरी हात देला तरी उभं राहता येईन. मानसं बराबर वाटलेत माहेरात अन् तिकडं (गाव-शहर). ह्य़ानिमतानं एक्या जाग्यावर येतेन. सुखात नाही, पण दु:खात मानसं एक होतेत. आज इकडून

येल

आपल्याकडे पहिलं सांगायचे कुणाचाबी वेल मांडवावर जात असनं तं आपुन तेव खाली वढू नी. कारण तव्हाबी आताच्यासारखा काही काही लोकायला नाद व्हता घड-मोड करायचा. कोन्हाचं बरं चाललं तं इचकुन

वळण

आज बऱ्याच दिवसानं एस.टी.नं प्रवास करीत होतो. शिव्या शिकायचा क्लास लावल्यापासून मी जीप, ट्रक, टेम्पू, रिक्षा, काळी-पिवळीमधूनच प्रवास करतो. ड्रायव्हरच्या जवळ कॅबिनमधी बसलं की आपुन मल्या मंजी आपसुकच शिव्या

दिवा (ळी) स्वप्न

आडवाटेला एक गाव होतं, तिथं शोषित शेतकरी राहात होता. अस्मानी आणि सुलतानी संकटाला कंटाळून तो शेतातच एका झाडाखाली रडत बसला असताना वरून पंतप्रधान, मंत्री आणि त्यांच्या बायका (सचिवासह) दौऱ्यावर

बेरंग

आपून जेव्हढं झाकून ठुतो नं तेवढंच लोकं वाकून बघतेत. अन् समजा तरी बी न्हाई दिसलं, तं मंग मनानंच चित्त रंगीतेन. रंगून सांगन्याच्या बाबतीत मानसाचा हात कोणीच धरूनी. एखांदी गोष्ट

शिवार : झळकायचंच!

आण्णाच्या पोराला काही करून चमकायचं व्हतं.. म्हणूनच त्यानं घोटून दाढी करून घेतली. तसं गावात सध्या लई कामं उरले न्हाई म्हणून सगळेच झळकायसाठी धडपडतेत. तेवढी मनाची भूक तरी भागली पायजी