तो ती आणि फुजी : समकालीन जाणिवांचं यथार्थ चित्रण

वर्तमानातली परिस्थिती, त्याला भूतकाळाचा असलेला संदर्भ आणि भविष्यात दिसणार्‍या वेगवेगळ्या शक्यता अशा पध्दतीने मांडलेला ‘तो’ आणि ‘ती’च्या कथेचा पट या चित्रपटात पाहायला मिळतो. पूर्णपणे भिन्न कौटुंबिक पार्श्वभूमी असलेले दोघंजण, सुरुवातीची मैत्री, मग नवथर प्रेम, एकमेकांमध्ये आकंठ बुडून जावं असं वाटणारं हे प्रेम पुढे आयुष्यभरासाठी निभवता येईल का? या विचाराने एकत्र राहून बघणं, एकमेकांचा एकत्र सुरु असलेला कामाचा संघर्ष आणि या सगळ्यात समज-गैरसमज, त्यातून तुटत गेलेला संवाद अशा सगळ्या प्रवासातून गेलेले हे दोघं खूप वर्षांनी अवचितपणे जपानमध्ये भेटतात.

त्या एका भेटीत इतक्या वर्षांचं अंतर सहज गळून पडतं, पण पुन्हा त्याच प्रेमाने नातं सांधलं जावं इतकं सरळसोपं आयुष्य राहिलेलं नाही. या गुंतागुंतीचा धागा त्या दोघांच्या भूतकाळातच आहे. त्यामुळे वर्तमानातली जपानमधली त्यांची भेट, तिचं आजचं वास्तव समजल्यानंतर ते स्वीकारताना होणारी त्याची घालमेल आणि त्या प्रत्येक प्रसंगानुरुप भूतकाळातले उलगडत जाणारे संदर्भ अशा दोन्हींची वीण घालत ही कथा आपल्याला पुढे नेत जाते.

‘तो ती आणि फुजी’ या चित्रपटाची मांडणी ही सगळ्याच अर्थाने मराठीतल्या आजवरच्या चित्रपटांपेक्षा भिन्न आहे. मोहित टाकळकर यांची दिग्दर्शनाची शैली ही नेहमीच वास्तवाच्या जवळ जाणारी आहे. या चित्रपटात त्याचा प्रभाव अधिक जाणवतो. मोजकेच संवाद, आवश्यक तेवढेच संदर्भ, कुठलाच फापटपसारा नसलेल्या या मांडणीत पडद्यावरच्या त्या दोन पात्रांच्या बोलण्या-वागण्यातून, त्यांच्या वावरण्यातून सगळं काही पाहणार्‍याला समजत जातं. मग कधी त्यांचा अवकाश हे पुण्यातलं जुन्या पद्धतीचं भलंमोठं घर असेल, पुण्यातलं त्यांचं आवडतं जपानी रेस्टॉरंट असेल की मग जपानमधलं तिचं आखीवरेखीव, नेटकं घर असेल.

जपानमध्ये चित्रीकरण होतं आहे म्हणून तिथलं सौंदर्य टिपायला हवं, तिथले लोक-संस्कृती हे सगळं पाहणार्‍याला दिसायला हवं असाही सोस या चित्रपटात नाही. तिथल्या रस्त्यावरून एकमेकांशी बोलत जाणार्‍या या दोघांच्या आजूबाजूने जितकं आवश्यक तितकंच जपान तुम्हाला दिसतं. माऊंट फुजीचा उल्लेख इथे महत्त्वाचा आहे, कथेतलं एक छोटेखानी पात्रच जणू… त्याची रचना ही चित्रपटातल्या या दोघांच्या नात्याशी जोडणारी आहे. एकमेकांविषयीच्या गढुळलेल्या भावना आत कुठेतरी दडवून पुढचा प्रवास झालेला आहे, त्यामुळे ती सगळी गुंतागुंत निवळून लख्ख खरं काय ते पाहण्यासाठी लागणारी अंतदृष्टी ही त्या फुजीच्या पर्वताशी प्रतिकात्मतेने लेखिकेने जोडली आहे. भयंकर असा ज्वालामुखी पोटात दडवून बसलेला फुजीचा पर्वत बाहेरून तितकाच शांत, सुंदर दिसतो. चित्रपटाचा शेवटही असाच… नव्या शक्यतांकडे नेणारा, तोही प्रेक्षकांच्या जाणिवा-नेणिवांवर सोडलेला आहे.

अकृत्रिम मांडणी ही या चित्रपटाची खरी ताकद आहे. अकृत्रिमता दिग्दर्शकीय मांडणीत आहे, संगीतात आहे आणि कलाकारांच्या अभिनयातही आहे. चेहर्‍याला रंग नाही, कुठलेही फिल्टर नाहीत, अशा पध्दतीने ललित प्रभाकर आपल्याला इथे दिसतो. सळसळतं चैतन्य आणि उत्साहाने भरलेला, चटकन निर्णय घेणारा, पुढे काय याचा फारसा विचार न करणारा, अत्यंत हळवा, व्यवहाराशी काडीमोड घेतलेला अशा त्याच्या स्वभावछटा ललितने खूप छान रंगवल्या आहेत. त्याउलट ती अत्यंत व्यवहारी आहे, सजग आहे, पण प्रेमाच्या बाबतीत ती सुध्दा जीवाला जीव देणारी आहे.

तितकीच उत्साही, स्वाभिमानी आहे, परिस्थितीमुळे तिला फार लवकर आयुष्याचं भान आलं आहे, त्याच्या तुलनेत बरीचशी समंजस आणि प्रगल्भ अशी आहे. तिची भूमिका मृण्मयी गोडबोले अक्षरश: जगली आहे. त्या तुलनेत या चित्रपटातलं तिसरं सतत न दिसणारं आणि तरीही या दोघांमध्ये कायम असणारं एक पात्र आहे. अभिनेता ओमप्रकाश शिंदेला बऱयाच वर्षांनी पाहणं हा सुखद अनुभव असला तरी त्याला मात्र अजून वाव मिळायला हवा होता, असं वाटत राहतं.

अगदी मोजक्या प्रसंगांमध्ये त्याने त्याच्या पात्राचं अस्तित्व ठळकपणे जाणवून दिलं आहे. कुठल्याच अर्थाने ठोकळेबाज मांडणी नसलेला, गडद भावनिक नाट्य असूनही ते अत्यंत संयततेने हाताळणारा, तरुण पिढीचं जगणं खरेपणाने मांडणारा, समकालीन जगण्याचं भान असलेला चित्रपट म्हणून ‘तो ती आणि फुजी’ हा एक वेगळा अनुभव आहेच. पण, एखादी सुंदर कथा वाचल्यावर ती मनात रेंगाळत राहावी, पुस्तक बंद केल्यावरही त्यातली पात्रं घोळत राहावीत आणि कधीतरी कुठल्याही पानावरून कथेत पुन्हा डोकवायचा मोह व्हावा, अशी अनुभूती देणारी ही कलाकृती आहे.

दिग्दर्शक – मोहित टाकळकर

कलाकार – ललित प्रभाकर, मृण्मयी गोडबोले, ओमप्रकाश शिंदे.