विमान प्रवासाचा तो न विसरणारा अनुभव, राष्ट्रवादी काँग्रेसचे माजी जिल्हाध्यक्ष प्रदीप गारटकर यांनी जागवल्या आठवणी

ते म्हणाले, ‘अजितदादांचे विकासाचे व्हिजन म्हणाल तर… शहर असो किंवा ग्रामीण भाग. विकासाचा त्यांना कायम ध्यास होता. एखादी गोष्टी अत्यंत बारकाईने पाहण्याची त्यांची क्षमता होती. एखादा प्रकल्प कसा असावा किंवा कसा असू नये, याबाबत दादा त्यांची मते नेहमीच स्पष्टतेने मांडत. एखाद्या कार्यकर्त्याच्या घरी काही कारणानिमित्ताने गेल्यानंतरही ते घराची बारकाईने पाहणी करायचे. ते स्वत: खूप शिस्तप्रिय होतेच. पण, त्यांना टापटीपही प्रचंड आवडत होती. कार्यकर्त्याच्या घरातील एखादी गोष्ट खटकली, तर ते कोणताही मुलाहिजा न बाळगता त्याला सुनावत असत. हीच गोष्ट विकासाच्या बाबतीतही कायम होती. त्यामुळेच अनेक प्रकल्पांना त्यांना योग्य प्रकारे गती देता आली. विकासकामात अडथळा करणाऱ्या स्वपक्षाचे कार्यकर्ते वा नेत्यांनाही ते सुनावत असत.’

गारटकर म्हणाले, ‘त्यांच्या हळव्या मनाच्या अशाच एका प्रसंगाचाही मी साक्षीदार आहे. कामातील व्यग्रतेनंतरही ते कार्यकर्त्यांना नेहमी जपत असत. काही वर्षांपूर्वी सर्व काही गमाविलेली एक वयस्कर महिला त्यांना बारामती येथे भेटली आणि तिची व्यथा मांडली. त्या वेळी क्षणाचाही विलंब न लावता दादांनी त्यांच्या समवेतच्या एका व्यक्तीला त्या महिलेला वीस लाख रुपये देण्यास सांगितले. स्वीय सहायकासही ही रक्कम त्या महिलेच्या बँक खात्यामध्ये टाकून योग्य व्यवस्था करण्याची सूचना त्यांनी केली. गरिबांबाबत त्यांना किती कणव होती, हे यावरून अधोरेखित होते. अजितदादांचा स्वभाव करारी होता. प्रमाणापेक्षा जास्त स्पष्टवक्तेपणा त्यांच्यात असला, तरी ते मनाने प्रचंड हळवे होते. जे काही आहे ते समारोसमोर अशीच त्यांची भूमिका होती. कार्यकर्त्यांवर कितीही रागावले, तरी त्याची ते नेहमी समजूत काढत होते.’

‘पक्षामध्ये संघटनात्मक पेचप्रसंग निर्माण झाल्यास ‘तुम्हाला जबाबदारी दिली आहे, तुम्ही ती पार पाडा’ असे ते कायम सांगत. ‘साहेबांनी मला जबाबदारी दिली. मी ती पार पाडत आहे. तुम्ही ती निभवा,’ असे ते कायम सांगत. अलीकडच्या काही वर्षांत कामाच्या वाढत्या व्यापामुळे आणि व्यग्रतेमुळे त्यांची प्रचंड धावपळ होत होती. त्यातून काही प्रमाणात चिडचिडेपणा त्यांच्यात आला होता. मात्र, ते त्यावर मात करण्याचा प्रयत्न करत. वेळ मिळाला, की ते इकडच्या-तिकडच्या गप्पा मारत. कार्यकर्त्यांच्या आवडी-निवडी त्यांना माहिती होत्या. अनेकांबरोबर त्यांची राजकारणापलीकडची मैत्री होती. पक्षसंघटनेत त्यांचा आदरयुक्त धाक होता. दादा येणार म्हटले, की सर्व जण डोळ्यांत तेल घालून दक्ष राहायचे. जेवणावेळीही पान लख्ख झालेले त्यांना आवडायचे. ‘जेवढे हवे तेवढेच घ्या, असे ते स्वत: कार्यकर्त्यांना सांगायचे.’ अन्न वाया गेलेले त्यांना आवडायचे नाही. पान स्वच्छ असण्यावर कटाक्ष होता. अशा अनेक गोष्टी मला गेल्या कित्येक वर्षांत अनुभवता आल्या. दादांच्या अकस्मात जाण्याने राज्याच्या राजकारणात मोठी पोकळी निर्माण झाली आहे,’ असे गारटकर म्हणाले.