26 May 2018

News Flash

१०२. सुख-स्थान

अगदी छोटय़ा छोटय़ा इच्छाही प्रसवत राहतात आणि गुंतवत राहतात.

१०१. कल्पना सुरी दुधारी..

मनाला सतत निराशेच्या, नकारात्मकतेच्या गर्तेत ढकलणाऱ्या गतस्मृतींमध्ये रमणं थांबवा, असंच महाराज सुचवत आहेत.

१००. पाया

लालसापूर्तीची स्वप्नं किती सहजपणे पाहत असतो आणि ते चिंतन प्रपंचाची कामं पार पाडण्याच्या आड येत नाही!

९९. बाहेरून आत

कर्नाटकात कन्नूर या गावी श्रीगणपतराव महाराज म्हणून सिद्धपुरुष होऊन गेले.

९८. विसंगती सदा सुटो..

भौतिक जगाच्या आसक्तीत खोलवर रूतलेल्या मला त्यातून हळूहळू बाहेर काढणं

९७. प्रकाश वाट

जोवर अनुभवानं आत्म्याची झलक मिळत नाही तोपर्यंत! आता पहा, ज्या आत्म्याचा अनुभव नाही तोच मी आहे,

९६. शब्द-श्रद्धा

जेव्हा जीवन जसं आहे तसं स्वीकारू, त्याला सामोरं जाऊ तेव्हाच त्यात जो बदल करायला हवा

९५. विचाराचं बोट

आता विचार कोणता? तर ‘मी खरा कर्ता नाही की भोक्ता नाही,’ या विवेकानुसार आचरण करायचं आहे

९४. साधना विवेक

शास्त्र जे सांगतं तेच प्रमाण मानून त्यानुसार आचरण करणं, हा विवेक आहे.

९३. अंतर्साक्ष

देहबुद्धीनं जगणारा जीव हा आपल्याकडे कर्तेपण घेतो आणि त्यामुळे कर्मफळं भोगतो.

९२. सुखकर्ता अन् दु:खकर्ता!

आता जर आत्मरूप गवसलं असेल तर ‘आत्मरूप मी’ असा काही उरेल का, असा प्रश्न पडेल.

९१. सासर-माहेर

श्रीगोंदवलेकर महाराज म्हणत ना? की, परमार्थ हा स्वत:नं स्वत:शी खेळायचा खेळ आहे

९०. अटळ द्वंद्व

प्रवृत्ती-निवृत्तीचे द्वंद्व मुमुक्षूंनाच त्रास देते.’ (साधक सोपान, पृ. ७०). प्रवृत्ती म्हणजे प्रपंचासक्ती.

८९. ओझं

या प्रवृत्ती आणि निवृत्तीमध्ये साधक हिंदकळत असतो.

८८. धन-मद

साधकाच्या जडणघडणीसाठी उमदीकर महाराज पुढचं जे सूत्र सांगतात, त्याचं दडपण प्रत्येक साधकावर असतंच.

८७. बैठक

नित्यनियमानं केली जाणारी एखादी उपासना.

८६. संत संग

‘‘लोकांचे बोली लागला। तो सर्वस्वे बुडाला।।’’

८५. समरस

श्रीगोंदवलेकर महाराज यांनीही एके ठिकाणी सांगितलं आहे की, परमार्थ करताना प्रपंचाचीच आठवण येते, तशी प्रपंच करताना परमार्थाची आठवण येऊ लागली की साधलं म्हणायचं!

८४. डोह तरंग

आपल्याकडून होत असलेल्या भक्तीला दंभाचं अस्तर आहे, ही जाणीव पटकन होत नाही.

८३. दंभाचं अस्तर

मनच हातात आलं नाही, तर सद्गुरू तरी काय करील, असं उमदीकर महाराज विचारतात.

८२. विषय-पकड

भाऊसाहेब उमदीकर महाराज सांगतात त्याप्रमाणे, प्रत्यक्षात विषयाचीच भक्ती असते.

८१. भव-भक्ती

अर्थात देहबुद्धीनुसार ‘मी’ आणि ‘माझे’बाबतीत जे जे हवंसं वाटतं त्यासाठीच जीव तळमळत असतो.

८०. स्व-अभ्यास

साधक म्हणून जगायला खरी सुरुवात करण्यासाठीही ते उपयुक्त आहे

७९. अवधान

परमार्थ हेच मनुष्य जन्माचं मुख्य कारण आहे, मात्र आपल्या प्रारब्धानुसार वाटय़ाला आलेली प्रापंचिक, भौतिक कर्तव्यंही पार पाडावीच लागतात.