26 February 2020

News Flash

एकात्मयोग : २९१. शांतिपाठ

हिला प्रकार म्हणजे जे हवंसं वाटतं ते न मिळणं आणि दुसरा प्रकार म्हणजे जे नकोसं वाटतं ते मिळणं!

२९०. सर्वागाचे कान

ती अशी की, सद्गुरूची आपण भेट घेतो आणि त्यांना एका देहाच्या वा स्थानाच्या सीमेत मर्यादित करतो.

२८९. जीवन-बोध

अवघं जगच गुरूरूप भासणं, हे उत्तम शिष्याचं प्रमुख भावलक्षण आहे.

२८८. गुण आणि दोष

एखाद्याचा गुण हा प्रेरणा देऊ  शकतो आणि त्यामुळे त्याच्यातील गुरुत्व ओळखता येतं,

२८६. आज आणि आत्ताच!

अवधूताला त्याच स्थितीत या चराचरातील गुरुतत्त्वाचा प्रत्यय येत गेला.

२८६. जगत्-गुरू!

पुढच्या क्षणी ते तसंच राहील, असं नाही.

२८५. मनोभ्यास

माणूस देहानं बरीवाईट र्कम करतो खरी, पण ती कृत्यं करण्यासाठी मनच देहाला नाचवतं!

२८४. म्होरक्या

माणूस जन्मापासून देहभावात जगत असल्यानं तो बाह्य़ावरूनच स्वत:ची ओळख स्थापित करू पाहतो.

२८३. नित्य-भ्रम

बुद्धीला मायामयतेचा बोध, मनात मायेचंच मनन आणि चित्तात मायेचंच अविरत चिंतन सुरू राहतं

२८२. साधन-माया

देहबुद्धीपलीकडे एक पाऊलही ज्याला टाकता येत नव्हतं त्याला साधनेच्या उच्च शिखराकडे नेत आहेत!

२८१. पांथिक

पोट भरलं की भगवंताची भक्ती सुरू होईलच, असं नाही. धनबळानं अहंकार वाढू शकतो. फसव्या मोठेपणाच्या कल्पनेत मन अडकू शकतं.

२८०. भजन रहस्य

जो निरपेक्ष भजन, स्मरण करतो त्याचा सांभाळ परमात्म शक्ती करते

२७९. संकट आणि भजन

भौतिक सुखाची इच्छा होणं, हे मनुष्य स्वभावाला अनुसरूनच आहे

२७८. भौतिकाचं भजन

भौतिक ओढीचा निरास, हीच ज्या अध्यात्मसाधनेची पहिली पायरी आहे.

२७७. रास-निरास

परम तत्त्वाशिवाय अन्य कोणत्याही गोष्टीची आस आणि आवड नसणं, हीच खरी भक्ती आहे

२७६. स्वीकाराचं सामर्थ्य

आपण अनवधानानं जगत आलो आणि म्हणून अनंत चुका करीत गेलो.

२७५. संधी आणि धोका

अनंताचा शोध घेण्यास साह्य़भूत ठरतील अशा अनंत क्षमतांनी युक्त मनुष्य देह लाभूनही माणूस संकुचित गोष्टीतच अडकतो.

२७४. हित आणि घात

साधकाला या ओढी कशा अडकवतात, हे एकनाथ महाराजांनीच ‘चिरंजीव पदा’त मांडलं आहे आणि ते प्रत्येक साधकानं मुळात वाचलं पाहिजे.

२७३. पांघरुणाची शेकोटी!

अर्थात सर्वच प्रकारचे पशू-पक्षी हे त्यांच्या त्यांच्या इंद्रियगत विषयसुखात आसक्त आहेत.

२७२. मनातीत!

देहभावात जगत असतानाही देहातीत असल्याची सूक्ष्म जाणीव त्याच्या बोलण्यातून प्रकट होते.

२७१. देह माहात्म्य

परम तत्त्वाच्या प्राप्तीची साधना केवळ नरदेहाच्या योगेच शक्य आहे.

२७०. देह-आधार

पण हाच नरदेह मोक्षाभ्यासासाठी साधनही आहे, असं नमूद करीत मनुष्यजन्माचं आणि मनुष्यदेहाचं महत्त्वही अधोरेखित केलं आहे.

२६९. खरी भक्ती

जन्मापासून माणसाची प्रत्येक कृती ही सुखाच्याच हेतूनं होत असते.

२६८. कर्म-बंध

‘‘माणसाची इच्छा मात्र अशी असते की, पाप तर करता यावं, पण त्याचं फळ भोगायला लागू नये

Just Now!
X