16 October 2019

News Flash

२०१. मूर्त ब्रह्म

स्वसंवेद्यपणा हा ईश्वराच्या ज्ञानाचा प्रधान गुण आहे, म्हणून ईश्वर सर्वज्ञ आहे.’

२००. प्रेम-प्रतीक्षा

एकदा बालकृष्ण यशोदेकडे लोण्यासाठी हट्ट करीत होता आणि यशोदा त्याला ते देत नव्हती.

१९९. हरी अनंत!

फार थोडय़ा लोकांचं जग हे ‘मी’पणाचा स्वाहा करून इतरांच्या सुखासाठी प्रयत्नरत राहण्याचं ठिकाण असतं.

१९८. अग्रगण्य

गीतेत एका श्लोकात भगवंत म्हणतात, ‘‘भक्तांचे चार प्रकार आहेत, त्यातील जो ज्ञानी भक्त आहे ना, तो माझा आत्मा आहे.

१९७. अनन्य भगवंत!

निस्सीम भक्तांना देवांनी जसं संकटातून तारलं तसं आम्हालाही तारावं, ही अपेक्षा असते.

१९६. भावबळ

भक्ताच्या भावबळासमोर त्याचं बळच कमी पडतं! माउलीदेखील म्हणतात ना? ‘भावबळें आकळे येरवी ना कळे’!

तत्त्वबोध : जीवनाभ्यास

मन तेच घडवू पाहातं, त्याचीच आस लावू पाहातं जे प्रारब्धाला हवं आहे!

१९५. प्रेमप्रीतीची दोरी

अनेक भक्तांच्या चरित्रातही असे अनेक प्रसंग आहेत जे भक्तीप्रेमाचं दिव्य दर्शन घडवतात.

१९४. प्रपंचशुद्धी

अनुकूल शब्दांनी सुख आणि प्रतिकूल शब्दांनी दु:ख अशा द्वैतात जन्मभर आम्ही अडकून आहोत.

१९३. हृदयशुद्धी

व्यापकाच्या परम नामाच्या उच्चारानं भक्ताचं हृदयही संकुचितपणातून मुक्त होत जातं.

१९२. ते धन्य धन्य संसारी

आपल्याला आपलं नाव आई-वडिलांनी दिलेलं असतं. ते आपल्या या जन्मापुरतंच आहे,

१९१. हरिचरणचंद्र-चकोर!

सगळं जग झोपलं असताना तो एकटा जागा राहून चंद्रकिरणांचं पान करीत असतो.

१९०. अनन्यशरण

सगळ्यांनी आनंदानं टाळ्या पिटल्या तेव्हा ब्रह्मदेवाचा कर्तेपणाचा अभिमानच गळून पडला.

१८९. त्रिभुवनाचं सुख

तमोगुण हा मात्र प्रयत्नांपेक्षा कमी प्रयत्नांत किंवा प्रयत्न न करताच सुख मिळावं, वाटल्यास ते बळानं हिसकावून घ्यावं, ही प्रेरणा देतो

१८८. खरं ‘स्व’ अवलंबन!

माणूस म्हणून जन्माला आलो आहोत, तर माणसाला जी जी सुखं उपभोगता येतात ती भोगली पाहिजेत.

१८७. परमार्थ-लोभ

जेव्हा जगाकडे सुखाची भीक मागणं संपलं, तेव्हा ना सुखाची आस उरली ना दु:खाची भीती.

१८६. निजस्वार्थ- निजनिष्ठा

चैतन्य प्रेम जो निरपेक्ष तोच खरा भक्त, हे आपण पाहिलं. आता त्याची आंतरिक घडण कशी असते, हे राजा जनकाला कवि नारायण सांगत आहे. नाथांच्या ओव्यांतून ते आपण जाणून घेणार

१८५. बद्ध आणि मुक्त

विरक्त म्हणजे उदासीन. या जगातून सुख मिळवण्याच्या ओढीबद्दल तो उदासीन असतो!

१८४. निरपेक्ष तो मुख्य भक्त

ज्याला या चराचरातील भौतिक ओढींच्या पूर्तीची लेशमात्र अपेक्षा नाही, अशा निरपेक्षालाच ही परमप्राप्ती होते

१८३. आनंदरूप

पाण्यातली मासोळी बाहेर जमिनीवर पडली तर तडफडू लागते आणि पाण्यात टाकताच तडफड संपते.

१८२. एकात्मता

‘मी’च्या भ्रामक सत्तेनं स्वतंत्र अस्तित्व जोपासू पाहतं, पण अखेरीस एकाच चैतन्य शक्तीत लयही पावतं

१८१. ‘मी’ आणि ‘तू’

अनंत मोहग्रस्त कर्मानीच आपलं प्रारब्ध घडलं आहे, हे जाणवतं

१८०. अद्वैत

आईनं मारलं तरी ते आईलाच बिलगतं. उच्च-नीच, आप-पर ही जाणीवच त्याला नसते. त

१७९. आहाराभ्यास

कुटुंबाच्या पालनपोषणाची जबाबदारी आहे, तर तीदेखील योग्य रीतीने पार पाडणे हे कर्तव्यच आहे