27 January 2020

News Flash

२६९. खरी भक्ती

जन्मापासून माणसाची प्रत्येक कृती ही सुखाच्याच हेतूनं होत असते.

२६८. कर्म-बंध

‘‘माणसाची इच्छा मात्र अशी असते की, पाप तर करता यावं, पण त्याचं फळ भोगायला लागू नये

२६७. दाता आणि भोक्ता

संसाराच्या भौतिक सुखातून मनानं निवृत्त होण्यातच कष्ट आहेत. त्यापेक्षा माणसानं कर्मरत राहावं.

२६६. निवृत्ती-विरोध

वैराग्य, साधना, संन्यास यांची खिल्ली अनेकजण उडवितात.

२६५. अनित्याचा नित्य प्रवाह

आपण जन्मापासून सुख मिळवण्यासाठीच धडपडत असतो. आयुष्याच्या मध्यावर येता येता आपल्या मनात विचारांचा झंजावात सुरू होतो.

२६४. सुख आणि यातना

ल्य तसंच तारुण्याचा काळ व्यर्थ गेला असून वृद्धत्वाचा काळही असाच अतृप्तीत सरण्याची भीती आहे, असं मनात येऊ  लागतं.

२६३. दुख-कृपा

अंधाराच्या आगमनाचा तो वेगही अनुभवत होतो. तेव्हा अचानक मोर ओरडू लागले.

२६२. जन्म-मरण

अज्ञानभ्रमापायी आपल्या मनाचा स्वाभाविक ओढा हा स्वार्थपूर्तीकडे म्हणजेच अशुभ वासनांच्या प्रवाहाकडेच वाहता असतो.

२६१. नश्वरातील ईश्वर : २

एकनाथ महाराज सांगतात की, आपलं हित कशात आहे आणि अहित कशात आहे, हे पशुपक्ष्यांनाही माहीत असतं.

२६०. नश्वरातील ईश्वर – १

देह, परिस्थिती आणि जग हे सगळं काळाच्या अधीन, काळाच्या चौकटीत बद्ध असतं.

२५९. अनित्याची नित्य आशा!

जन्मापासून देहाला काळ असा अलगद ग्रासत आहे, की त्याचं भान लोपलेलं आहे.

२५८. स्वप्न आणि वास्तव

शिष्यानं त्याची सर्व भावानिशी पूजा केली पाहिजे. आता, आधी खरा सद्गुरू लाभायला हवा,

२५७. भक्ती-संस्कार

माणसाची वृत्ती मोठी सूक्ष्म असते. त्या वृत्तीचा प्रत्यय त्याच्या कृतीतून अर्थात वागण्या-बोलण्यातून येतो.

२५६.  भक्तीची मुळाक्षरं

मूर्ती पूज्य आहेतच, पण एकनाथ महाराजांना त्याच पूज्यभावानिशी माणसाला सद्गुरूपर्यंत नेऊन सोडायचं आहे!

२५५. आत आणि बाहेर

आपल्या आतच आनंद आहे, असं संत सांगतात. आपल्याला मात्र त्याचा अनुभव नाही आणि म्हणूनच ते पटत नाही.

२५४. दुर्लभ मोक्ष

भक्ताला चराचरातील प्रत्येक गोष्टीत भगवंताचाच हात दिसतो.

२५३. भक्ती आणि मुक्ती

तो साकार आहे, निराकार आहे आणि या दोहोंच्या पलीकडेही आहे. तो स्थूल आहे,

२५२. न करितां भक्ती, मुक्ती कैंची?

पिंजऱ्यातल्या पक्ष्याला पिंजरा न सोडता, त्यातच मुक्तपणे जगायची इच्छा असावी अशी ही गत आहे.

२५१. अहं ते सोऽहं

पण ‘मी’पणानं होणारी आत्महानी, आत्मघात नुसता उमगला म्हणून काही त्याच्या पकडीतून सुटता येत नाही. या ‘मी’चा नाश सोपा नाही.

२५०. भजनस्थिती

इंद्रियांचा वापर करीत मनच जगाच्या संगामध्ये लिप्त असतं. या मनालाच जगाची भक्ती करण्याची सवय जडलेली असते.

२४९. द्वारपाल

आता त्याची भक्ती म्हणजे काय हो? भक्ती म्हणजे त्याच्या देहाची वा समाधीची पूजाअर्चा नव्हे!

२४८. माहेरवाशीण!

अख्ख्या जगात शांतीचा शोध सुरू आहे. अख्खं जग आज अशांतीनं व्याप्त आहे.

२४७. शांतिस्वरूप

क्तीचा जो मायिक भवसागर आहे तो सहज तरून जाता येतो!

२४६. नश्वराचा स्वर्ग

आपल्याला लाभलेला मनुष्य देह आणि पाचही ज्ञानेंद्रियं आणि कर्मेद्रियांच्या क्षमता अतुलनीय आहेत.

Just Now!
X