लोकमानस : आत्मनिर्भरतेच्या जयघोषात निर्यात दुर्लक्षित

भाजपला विश्वास सार्थ ठरवावा लागेल

‘भाजपचा पगडा’ हा ‘अन्वयार्थ’ वाचला. लोकसभा निवडणुकीत भाजपला म्हणावे तसे यश मिळाले नसले तरी त्यानंतर झालेल्या विधानसभा, महापालिका आणि स्थानिक स्वराज्य संस्थांच्या निवडणुकांत भाजपचे विजयी उमेदवार सर्वाधिक असल्याचे स्पष्ट दिसते. इतर पक्षांच्या तुलनेत मतांची टक्केवारीही मोठ्या प्रमाणावर वाढलेली आहे.

तसेच या पक्षात मोठ्या प्रमाणावर ‘इनकमिंग’ होत असून भाजप एक बलाढ्य पक्ष म्हणून पुढे येत आहे. याला पक्षाची रणनीती आणि काही नेत्यांकडे असलेली राजकीय परिपक्वता कारणीभूत आहे. त्यामुळेच विविध निवडणुकांत त्यांना घवघवीत यश मिळाले. याउलट काँग्रेस आणि शिवसेना (उद्धव बाळासाहेब ठाकरे) यांच्या अस्तित्वाचा प्रश्नचिन्ह निर्माण झाला आहे. स्वत:ला ‘ठाकरे ब्रँड’ म्हणवून घेणार्‍यांचा प्रभाव लक्षणीयरीत्या कमी झाला आहे. केवळ भावनिक राजकारण करून स्वत:ची पोळी भाजण्याचा प्रयत्न करणार्‍यांना जनतेने घरी बसवले आहे. भाजपवर जनतेने जो विश्वास दाखवला, तो कायम राखणे ही त्यांची जबाबदारी आहे, अन्यथा जनता त्यांनासुद्धा घरी बसविल्याशिवाय राहणार नाही.

– पुरुषोत्तम आठलेकर, डोंबिवली

अशा यशाचे कौतुक का करावे?

‘भाजपचा पगडा!’ हा ‘अन्वयार्थ’ आणि ‘जिल्हा परिषदांवर भाजपचा वरचष्मा’ हे वृत्तही वाचले (लोकसत्ता- १० फेब्रुवारी). मानवता या संकल्पनेलाच छेद देणारी भाजपची प्रतिगामी, जातीयवादी विचारधाराच कशी देशविघातक आहे हेच अद्याप मतदारांना उमगलेले नाही. प्रजेलाच विकत घेण्याची क्षमता ज्या पक्षाकडे आहे त्या पक्षाला शहरांपासून गावांपर्यंतची सत्ता काबीज करण्यात अडचण ती कसली?

विधानसभेत सर्वांत मोठा पक्ष ठरलेल्या भाजपने आता स्थानिक स्वराज्य संस्थांच्या तिन्ही स्तरांवर मुसंडी मारत सर्वाधिक जागा काबीज केल्या आहेत, हे जरी खरे असले तरी हे यश खरेच योग्य मार्गाने मिळविले आहे का? पैसा आणि सत्ता यांच्या अभद्र युतीतून मिळालेले हे यश आहे असे म्हटले तर वावगे ठरू नये! २०१४ च्या लोकसभा निवडणुकीत लुबाडलेला जनतेचा काळा पैसा आणून प्रत्येकाच्या बँक खात्यावर १५ लाख जमा करणार हे प्रलोभनाचे गाजर दाखवून सत्ता मिळविली. दांभिकता, विद्वेष आणि खोटे बदनामीचे अस्त्र वापरून विरोधकांना नामोहरम करणे हा यांच्या डाव्या हाताचा खेळ आहे. साम-दाम-दंड-भेद नीती वापरण्यात या पक्षाने कसलीही कसर ठेवली नाही. अशा मार्गांनी मिळवलेल्या यशाचे खरेच कौतुक ते का करावे?

– श्रीकांत जाधव, सातारा

एवढा विकास होऊनही प्रतीक्षा?

‘विकसित भारतासाठी २०४७ पर्यंत का थांबायचे?’ ही बातमी वाचली. जगातील तिसर्‍या क्रमांकाची अर्थव्यवस्था होण्याचा मान भारताने मिळवला आहे. जागतिक स्तरावर भारत विश्वगुरू ठरत आहे. उद्योग, व्यापार, कृषी, संशोधन, अंतराळ अशा नानाविध क्षेत्रांत भारताच्या देदीप्यमान योगदानाच्या बातम्या सतत कानावर पडत आहेत. गरिबी, बेरोजगारीचे प्रमाण कमी झाल्याचे ऐकिवात आहे. तरीही विकसित भारतासाठी २०४७चे लक्ष्य का, हे उलगडत नाही.

– कुमार बिरदवडे, छत्रपती संभाजीनगर