23 January 2018

News Flash

रोहिंग्यांचे अरण्यरुदन

म्यानमारच्या इतिहासाची साक्ष काढत केलेल्या या काही नोंदी..

अब्दुल कादर मुकादम | Updated: October 5, 2017 2:57 AM

( संग्रहीत छायाचित्र )

ब्रह्मदेशातील (आजचा म्यानमार) आशकान प्रांतात गेली अनेक शतके राहत असलेली जमात, ‘रोहिंग्या’ या नावाने ओळखली जाते. भारताला स्वातंत्र्य दिल्यानंतर वर्षभरातच १९४८ साली ब्रिटिशांनी ब्रह्मदेशालाही स्वातंत्र्य दिले. दुर्दैवाने  तेव्हापासूनच या रोहिंग्यांच्या मागे अन्याय, अत्याचारचे शुक्लकाष्ट लागली. पण २०१२ पर्यंत त्यांच्यात संघर्षांला फारसे गंभीर स्वरुप प्राप्त झाले नव्हते. पण त्यांच्या संघर्षांची  बीजे मात्र तेव्हाच रोवली गेली होती. कारण त्या काळी एकूण लोकसंख्येत ९० टक्क्याहून अधिक असलेल्या बौद्ध धर्मीयांसाठी अल्पसंख्य रोहिंग्यांचा त्यांच्या भूमीवरील हक्क नाकारण्याचे धोरण सुरुवातीपासूनच स्वीकारले होते. म्यानमारच्या तेव्हाच्या शासनाने १९८२ साली नागरिकत्वाचा कायदा मंजूर केला त्यातही रोहिंग्यांना नागरिकत्वाचे हक्क देण्यात आले नाहीत. रोहिंग्यांच्या आजच्या शोकांतिक अवस्थेचे मूळ तेथील बहुसंख्य पण हटवादी आणि कुठल्याही मानवी मूल्यांची तमा न बाळगणाऱ्या व विद्वेषी भावनेच्या आहारी गेलेल्या बौद्ध धर्मियांच्या अमानुष भूमिकेत आहे. पण २०१२ पर्यंत या संघर्षांला फारसे हिंसक स्वरूप प्राप्त झाले नव्हते. त्यामुळे आंतरराष्ट्रीय पातळीवर त्याची फारशी चर्चा झाली नाही. भारतात ‘रोहिंग्या’ हा शब्दही कुणाला माहीत नव्हता. पण या वर्षीच्या जून ते ऑक्टोबर या पाच महिन्यांच्या काळात म्यानमारमध्ये हिंसक दंगली झाल्या. या दंगलीत १५० हून अधिक रोहिंग्या मारले गेले आणि जवळ जवळ दीड लाखांहून अधिकांना देशत्याग करून इतरत्र आश्रय घ्यावा लागला. या दंगलीत रोहिंग्यांबरोबर रखाईन (की राखीन) मधील बौद्ध व हिंदूही मारले गेले. पण ही दंगल मुस्लिम विरुद्ध हिंदू अशी नव्हती. तर धर्मवादी व विद्वेषी विचारांच्या आहारी गेलेले शासन, त्यांना पाठिंबा देणारी पण तसेच धर्मवादी विद्वेषी भावनांनी प्रभावित झालेले बहुंख्य बौद्ध जनता आणि रोहिंग्या मुस्लिम यांच्यामधील हा संघर्ष होता व आहे. अर्थात सुक्याबरोबर ओले, या सूत्राप्रमाणे इतर अल्पसंख्याकांनाही या दंगलीची झळ पोहोचली. तरीही त्यावेळी रोहिंग्यांच्या प्रश्नावर, काही समन्माननीय अपवाद वगळता फारशी चर्चा झाली नाही. पण ऑक्टोबर २०१६ ते ऑगस्ट २०१७ या जवळजवळ वर्षभराच्या काळात रोहिंग्यांवरील अत्याचाऱ्यांची तीव्रता आणि व्याप्तीही वाढली. परिणामत: आपल्या घरा दाराचा त्याग करून केवळ जीव वाचविण्यासाठी आजूबाजूच्या देशात आश्रय घेणाऱ्या निर्वासितांची संख्येतही बेसुमार वाढ झाली. रॉयटर या वृत्तसंस्थेच्या वृत्तानुसार १,४०००० रोहिंग्यांनी म्यानमारमधून पळ काढला आहे. देशत्याग केलेल्यांची एकूण संख्या आठ लाखांपासून ११ लाखांच्या घरात आहे असा या वृत्तसंस्थेचा अंदाज आहे. एकटय़ा बांगलादेशात नोंद झालेल्या रोहिंग्या निर्वासितांची संख्या ३२ हजार आहे तर नोंदणी न  झालेल्या पण सरकारी छावण्यांत राहणाऱ्या निर्वासितांची संख्या दोन लाखांच्या घरात आहे. भारतात ४० हजार निर्वासित रोहिंग्या राहत आहेत. ही सर्वसामान्य संख्या आहे. याशिवाय मलेशिया, इंडोनेशिया आणि थायलंड या देशांत आश्रय घेतलेल्या रोहिंग्यांची संख्या काही हजारांच्या घरांत आहे. संयुक्त राष्ट्रसंघाच्या ‘हाय कमिशनर फॉर रिफ्युजीज’च्या अंदाजानुसार ही संख्या २५ हजारांच्या घरात आहे. हे निर्वासित जलमार्गाने या देशात पोहोचले. मानवी वाहतूक करणाऱ्या  लोकांनी त्यांना आपल्या बोटीतून त्या त्या देशांत पोहोचविले. पण हा प्रवास इतका कठीण व धोकादायक होता की काही लोकांना या प्रवासात जीव गमवावा लागला. यामध्ये इंडोनेशयात जाणाऱ्यांपैकी १००, मलेशियात २०० तर थायलंडमध्ये १० लोकांचा मृत्यू  झाला. यावरून रोहिंग्यांच्या समस्येचे स्वरूप किती गंभीर आहे, याची कुणालाही कल्पना येऊ  शकेल.

मुळात या समस्येचे गांभीर्य सर्वानाच कळले आहे व त्यांना ते मान्य आहे. मतभेदाचा मुद्दा वेगळाच आहे. ही समस्या गंभीर असली तरी आपल्या देशाच्या सुरक्षिततेचा मुद्दा त्याहीपेक्षा महत्त्वाचा आहेअसे अनेकांचे म्हणणे आहे. त्यात काही चूक आहे असे कुणालाच म्हणता येणार नाही. पण या विषयावर होणारी चर्चा, या समस्येचे सर्व पैलू, त्याची ऐतिहासिक पाश्र्वभूमी, मानवी हक्क, जगण्याचा अधिकार आणि आपल्या देशाचे हितसंबंध व सुरक्षितता या सर्वाचा साकल्याने आणि समतोलपणे विचार करून व्हायला पाहिजे. तशी ती होताना दिसत नाही. उलट ती काहीशी उथळ होत असलेली दिसते. एकूणच इस्लाम आणि मुसलमान यांच्याविषयी आपल्याकडे असलेले सुप्त वा व्यक्त गैरसमज आणि  पूर्वग्रह, हे त्याचे कारण आहे. रोहिंग्या निर्वासितांविषयी होत असलेल्या चर्चेत याचे प्रतिबिंब पडलेले  दिसते.  या समस्येकडे मानवतावादी दृष्टिकोनातून पाहिले पाहिजे, अशी भूमिका मांडणाऱ्यांची संख्याही बरीच आहे. पण ही भूमिका मांडणाऱ्यांकडे उपहासाने पाहिले जाते.  ‘अमक्या  अमक्या घटना घडल्या तेव्हा अनेकांवर अन्याय, अत्याचार झाले. तेव्हा हे पुरोगामी किंवा  स्युडो सेक्युलरिस्ट कुठे गेले होते’, ‘अशा प्रसंगी त्यांनी निषेध केल्याचे ऐकिवात नाही ’अशासारखी हेटाळणीची भाषा बोलली जाते.

एमआयएमच्या नेत्यांची भूमिका याच नाण्याची दुसरी बाजू आहे. भारत महान असल्याचा, मानवी मूल्यांची कदर करणारा देश असल्याचा त्यांना नव्याने साक्षात्कार झाला आहे. भारत महान आहे, मानवी मूल्यांची कदर करणारा आहे असा दाखला देऊन  रोहिंग्यांच्या प्रश्नाचा विचार मानवतावादी दृष्टिकोनातून सोडविला गेला पाहिजे, अशी भूमिका त्यांनी घेतली आहे.

‘लोकसत्ता’मध्ये ‘रविवार विशेष’ पानावर (२४ सप्टेंबर रोजी) प्रसिद्ध झालेला रवींद्र माधव साठे यांचा ‘रोहिंगांच्या प्रश्नापेक्षा राष्ट्रीय सुरक्षा महत्त्वाची’ या शीर्षकाचा लेख वरील सर्व चर्चेचा  कळसाध्याय आहे.  साठे हे रामभाऊ म्हाळगी प्रबोधिनीचे कार्यकारी संचालक आहेत आणि या प्रबोधिनीची विशिष्ट अशी विचार प्रणाली आहे. तेव्हा अशा संस्थेचा कार्यकारी संचालक त्या विचार प्रणालीच्या चौकटीतच आपली भूमिका मांडणार, हे ओघानेच आले. त्याबद्दल कुणालाच आक्षेप घेण्याचे कारण नाही. तो त्यांचा अधिकर आहे. पण वस्तुस्थितीचा विपर्यास करून चर्चा करता येत नाही. कारण अशी चर्चा तर्कदुष्ट व म्हणून व्यर्थ होते. साठेंच्या लेखात, ‘‘सुमारे हजार वर्षांपूर्वी म्यानमारमध्ये अरब मुस्लीम  व्यापाऱ्यांनी प्रवेश केला होता. त्यांच्या पाठोपाठ मुघल व पठाणही आले.’’ तसेच ब्रिटिश राजवटीत एकसंध भारतातून अनेक मुस्लीम म्यानमारमध्ये स्थायिक झाले व  तिथे स्थानिक लोकांची धर्मातरे घडवून आणली, असे इतिहास सांगतो,’’अशी दोन विधानं केली आहेत. पण त्या दोघांनाही वास्तवाचा आधार नाही. या दोनही विधानांचा क्रमवार विचार करू.

साठे यांनी, ‘सुमारे हजार वर्षांपूर्वी म्यानमारमध्ये अरब मुस्लिम व्यापाऱ्यांनी प्रवेश केला व त्यांच्या पाठोपाठ मुघल व पठाणही आले,’ असे म्हटले आहे. याची कालगणना केली तर हा काळ दहाव्या  शतकाचे शेवटचे दशक व अकराव्या शतकाचा सुरुवातीचा काळ असे ढोबळपणे म्हणता येईल. तो साधारणपणे इतिहासाचा मध्ययुगीन कालखंड मानला जातो. या कालखंडात पुढील राजघराण्यांनी ब्रह्मदेशावर राज्य केले होते (सर्व आकडे इसवी सनांचे) :

१) पॅगन  राजवट(अर्ली पॅगन) – ८४९ – १२९७

२) पॅगन साम्राज्य – १०४४ – १२८७

३) आवा – १३६४ – १५५५

४) हंतावड्डी – १२८७ – १५३९, १५५० – १५५२

५) शान राज्ये  – १२८७ – १५६३

६) आराकान – १२८७ – १७८५

वरील सर्व राजघराण्यांमध्ये पॅगन हे सर्वात मोठे व म्हणून महत्त्वाचे साम्राज्य होते. या घराण्याच्या काळातच ब्रह्मदेशाची आर्थिक परिस्थिती खूप सुधारली होती. ब्रह्मी भाषा आणि संस्कृतीचा विकासही याच काळात झाला. धार्मिक दृष्टय़ाही हे साम्राज्य संपन्न आणि शांतीपूर्ण होते. अकराव्या शतकापासून तेराव्या  शतकापर्यंतच्या तीन शतकांच्या कालखंडात पॅगन साम्राज्याच्या राजधानीच्या परिसरात सम्राटांनी १०,००० बौद्ध  मंदिरे स्वखर्चाने बांधली. त्यातली ३००० मंदिरे अजूनही अस्तित्वात आहेत.

या  सर्व राजकीय, सांस्कृतिक  व धार्मिक घडामोडींत मुस्लिम व्यापारी वा आक्रमक ब्रह्मदेशात आल्याची नोंद नाही.  इथे ब्रह्मदेशातील तत्कालीन राजकारणाच्या दृष्टीनं आणखी एक महत्त्वाचा मुद्दा मांडावासा वाटतो. रोहिंग्यांचे वस्तिस्थान असलेला आजचा रखाईन  प्रांत पूर्वी आराकान  या नावाने ओळखला जायचा. हा प्रांत पॅगन साम्राजाला लागून असला तरी तो सतत स्वतंत्रच राहिला. इतकेच नव्हे तर पॅगन साम्राजाचा अंत झाल्यानंतर देखील, तिथे सत्तेवर आलेल्या टाँग्वू घराण्यातील सम्राटांनाही तो प्रांत जिंकता आलेला नाही. या सर्व धुमश्चक्रीच्या काळातही तिथे कुणी मुस्लिम व्यापारी किंवा आक्रमक आल्याची नोंद इतिहासात सापडत नाही. मग प्रश्न असा उद्भवतो की हे रोहिंग्या आले कुठून? या प्रश्नाचे उत्तर इतिहासात सापडते.

१८८६ मध्ये ब्रिटिशांनी ब्रह्मदेश जिंकला व भारतीय साम्राजाचा एक प्रांत म्हणून पूर्व बंगालला जोडला. तेव्हापासून बंगाल आणि ब्रह्मदेश यांचा व्यापार व्यवसाय वा नोकरी धंदा अशा विविध पातळ्यांवर अभिसरण सुरू झाले.

आजच्या  रेखाईन प्रदेशाला आणखी एक भू – राजकीय पदर आहे. या प्रदेशातून चीनच्या गॅस लाइन्स जातात. त्याशिवाय चीनचे काही भविष्यकालीन प्रकल्पही या प्रदेशात कार्यान्वित होणार आहेत. या प्रकल्पाना म्यानमार सरकारचा पाठिंबा आहे.. त्याला अडथळा आहे तो तिथे राहात असलेल्या रोहिंग्याचा या प्रदेशात वास्तव्य करीत असलेल्या रोहिंग्यांमुळे गॅसलाइनच्या विकासाला मर्यादा पडलेल्या आहेत आणि गॅसलाइन सारख्या ज्वालाग्राही पदार्थाला रोंहिग्यांच्या तेथील वास्तव्याचा आणि  वावराचा गंभीर धोका आहे. तेव्हा रोहिंग्यांचा नागरिकत्वाचा हक्कच नाकारून त्यांना तिथून हाकलून लावणे, हा सर्वात सोपा मार्ग आहे. म्यानमार सरकार या मार्गाचा अवलंब करीत आहे. दक्षिण आशियातील एकंदर परिस्थती पाहता रोहिंग्यांनी स्वतची फिर्याद मांडणे हेदेखील अरण्यरूदन ठरणार, अशी चिन्हे आहेत.

 

First Published on October 5, 2017 2:57 am

Web Title: marathi articles on rohingya muslims crisis
  1. Anil Gudhekar
    Oct 9, 2017 at 8:12 am
    ह्यास रोहिंग्ययोची वर्तणूकच जबाबदार आहे .....तसेच मुस्लिम्स नेत्यांना त्यांच्या सोयी नुसार भारत देश वाटतो .....जसे रोहिंग्ययोना आश्रय देण्यासाठी सुरक्षित व महान तर सत्ता मिळवण्यासाठी येथे मुस्लिम्स खतरेमे है ......तेव्हा आदीच आपणाला देश मुस्लिमांच्या अत्याचाराने अशांत आहे ..त्यात ह्यांची भर नको .....तेव्हा मुस्लिम्स राष्ट्रावर व म्यांमारवर दबाव टाकून त्यांचा प्रश्न त्यांच्या पोटी आस्था असणार्याना करावा
    Reply
    1. M
      milind
      Oct 6, 2017 at 5:13 pm
      जगातील ज्याही देशात अशांती व फुटीरता चालू आहे तिथे फक्त एकाच समाज का दिसून येतो? बरे जेथे ते १०० आहेत तेथे तरी शांती आहे का अन तेथील इतर धर्म कसे गायब झाले याबद्दल हि सांगा जरा बरे ह्या रोहिंग्यांसाठी आझाद मैदानांत दंगली का घडवल्या? स्वतःच्या देशाचा नि तेथील लोकांचा विचार करा फक्त तुमच्या धर्माचे आहेत म्हणून कोणालाही आमच्या खर्चावर आणू नका. जे एव्हड्या वर्षात त्यादेशाचे होऊ शकले नाहीत ते इथे येऊन काय करणार त्याचा विचार करा
      Reply
      1. M
        milind
        Oct 6, 2017 at 4:42 pm
        अब्दुल कादर मुकादम यांना मी पुरोगामी समजत होतो.हे तर इतर मुस्लिमांप्रमाणेच pan muslim संकल्पना बाळगतात तर,नाहीतर असा सत्याचा अपलाप करणारा लेख खरडून त्यांनी असत्य वदले नसते.म्हणून ाही आता माझी पुरोगामी भूमिका तपासून घेण्याची वेळ आली आहे.कारण आमच्यावर जो मुस्लिमतुष्टीकरण करण्याचा आरोप होतो त्यात काही अंशी तथ्य जरूर आहे.हे रोहिंग्याच्या प्रकरणात तर ठळकपणे समोर आले.अब्दुल मुकादम १९४२ पासून मुस्लिमांचे हाल होतात हे मांडतात.परंतु १९४२ ला मुस्लीम स्वदेशाविरुद्ध जाऊन इंग्रजांच्या बाजूने लढले हे चलाखीने लपवितात.तसेच त्यांना २०१२ रोजी त्यांचा शांतता प्रिय समाज आझाद मैदानात पोलिसांना फुले वाटत होता याचाही विसर पडला आहे.रोहिंग्या म्यानमार देशातले त्यांचा पुळका येवून हे लोक भारतात राग काढणार इथल्या निष्पाप लोकांना वेठीस धरणार तुडवणार यावरून यांना देश प्यारा आहे येथील नागरिकांची सुरक्षा महत्वाची आहे की आपले मुस्लीम बांधव ज्यांना यांनी आयुष्यात बघितले नाही ओळखत नाही अशा लोकांसाठी स्वदेशात बंड करणे नासधूस करणे कितपत न करायचे? उद्या वैतागून इथेही पुनरावृत्ती झाली तर त्यास जबाबदार कोण ? तुम्हीच ना?
        Reply
        1. M
          milind
          Oct 6, 2017 at 4:41 pm
          अब्दुल कादर मुकादम यांना मी पुरोगामी समजत होतो.हे तर इतर मुस्लिमांप्रमाणेच pan mulsim संकल्पना बाळगतात तर,नाहीतर असा सत्याचा अपलाप करणारा लेख खरडून त्यांनी असत्य वदले नसते.म्हणून ाही आता माझी पुरोगामी भूमिका तपासून घेण्याची वेळ आली आहे.कारण आमच्यावर जो मुस्लिमतुष्टीकरण करण्याचा आरोप होतो त्यात काही अंशी तथ्य जरूर आहे.हे रोहिंग्याच्या प्रकरणात तर ठळकपणे समोर आले.अब्दुल मुकादम १९४२ पासून मुस्लिमांचे हाल होतात हे मांडतात.परंतु १९४२ ला मुस्लीम स्वदेशाविरुद्ध जाऊन इंग्रजांच्या बाजूने लढले हे चलाखीने लपवितात.तसेच त्यांना २०१२ रोजी त्यांचा शांतता प्रिय समाज आझाद मैदानात पोलिसांना फुले वाटत होता याचाही विसर पडला आहे.रोहिंग्या म्यानमार देशातले त्यांचा पुळका येवून हे लोक भारतात राग काढणार इथल्या निष्पाप लोकांना वेठीस धरणार तुडवणार यावरून यांना देश प्यारा आहे येथील नागरिकांची सुरक्षा महत्वाची आहे की आपले मुस्लीम बांधव ज्यांना यांनी आयुष्यात बघितले नाही ओळखत नाही अशा लोकांसाठी स्वदेशात बंड करणे नासधूस करणे कितपत न करायचे? उद्या वैतागून इथेही पुनरावृत्ती झाली तर त्यास जबाबदार कोण ? तुम्हीच ना?
          Reply
          1. V
            vikrant
            Oct 6, 2017 at 1:01 pm
            अरे भाऊ इतके सगळे रामायण सांगितले पण हे रोहिंग्या मुस्लिम आले कुठून ते नाही सांगितले. ते सांगितले असते तर लक्षात आले असते कि हे रोहिंग्या मुस्लिम मुलाचे बांगलादेशी आहेत आणि बांगलादेश मुक्ती संग्रामाचे वेळी पळून म्यानमारला गेलेले निर्वासित आहेत. myanamaarane त्याच वेळी सांगितले होते कि यांनी वेळीच परत बांगलादेशला जावे कारण म्यानमार फार काळ त्यांचा भर न करू शकणार नाही. हे वेळीच आपल्या मायदेशी परत गेले असते तर हि वेळ आलीच नसती कदाचित.
            Reply
            1. s
              sambhaji jadhav.
              Oct 6, 2017 at 10:28 am
              यांची चार घरे एकत्र अली कि यांची मुजोरी सुरूच झाली समजा ...आपला धर्म हाच सर्वसरेश्ट कुठल्याही देशात हे स्थायिक झाले तरी ते त्या देशाशी इमान राखत नाहीत हा इतिहासच आहे .एक दिवस असा येईल कि प्रत्येक देशाला याना आपल्या देशातून हाकलले शिवाय त्यांच्या देशात शांतता नांदणार नाही.
              Reply
              1. fungsuk wangdu
                Oct 5, 2017 at 10:19 pm
                रोहिंग्यांनी दुसऱ्या महायुद्धात इंग्रजां ना मदत केली. तर म्यानमार च्या बुद्धांनी जपान ला मदत केली. हा राग आजही बुद्धांना आहे. रोहिंग्या आजही स्वतःला अरब समजजतात. ते दावा करतात कि १०व्या शतकात अरबांची एक बोट अर्काने प्रांतात अली आणि आज हे त्यांचे वंशज आहेत. त्यांचा नशिबाने ते याला सिधद करू शकले नाहीत. जेव्हा तुम्ही स्वतःला त्या मातीचा नाहीं समजणार तर समोरचा तुम्हाला का आपला मानणार. जेव्हा इंग्रजांनी पाकिस्तान बनवला तेव्हा रोहिंग्यांना वाटले कि ते सुद्धा स्वतंत्र देसाची मागणी केल्यावर त्यांना तोच देश मिळेल. पण दुर्दयांव्याने त्यांना स्वतःचाच देशामध्ये निर्वासित राहायची पाळी आली. मी मानतो कि रोहिंग्या वर खरंच खूप अन्याय होतो आहे. पण त्या मागची करणे हि नीट समजायला हवीत.
                Reply
                1. V
                  vikram
                  Oct 5, 2017 at 5:17 pm
                  असाच एक लेख काश्मिरी पंडितांवर का नाही लिहीत.. आम्हाला खऱ्या भारतीय मुस्लिमांवर काहीच प्रॉब्लेम नाही पण दुसऱ्या देशातील लोकांसाठी आमच्या देशाला का त्रास द्यायचा. आधी आपल्या देशातील लोकांचा विकास मगच बाकीचे लोक ते पण असे लोक जे भविष्यात भारताला त्रास देणार नाहीत.
                  Reply
                  1. A
                    Ameya
                    Oct 5, 2017 at 4:42 pm
                    इथे एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवते की आज जगात जिथे जिथे संघर्ष, अत्याचार, हिंसा सुरु आहे तिथे प्रत्येक ठिकाणी सम्मान धागा इस्लाम का बरे आहे? किंवा वेगळ्या भाषेत सांगायचे झाल्यास इस्लामचे अनुयायी इतर धर्मियांची जुळवून घेऊन शांतपणे का नांदू शकत नाहीत? ज्यू आणि ख्रिश्चन यांना देखील रक्तरंजित इतिहास आहे, पण आज आधुनिक युगात ते धर्म श्रेष्ठ की कनिष्ठ न मानता माणुसकी हा खरा धर्म मानतात, मग हे तत्त्व इस्लामी राष्ट्रातील लोक का नाही स्वीकारू शकत? आज आपण पाहतो की पाश्चात्त्य जगाला दहशतवादाची झळ पोहोचत आहे, आणि तो हिंसाचार घडवणारे बहुतेक लोक हे आधी तिथे शरणार्थीं अथवा स्थलांतरित म्हणून गेलेले. ज्या देशाने त्यांचे आयुष्य घडवले, उत्तम राहणीमान आणि सोयी सुविधा पुरवल्या त्याच देशाच्या मुळावर हे घाव घालू पाहतात. हे एक निर्विवाद सत्य आहे पण बुद्धिजीवी हे मान्य करत नाहीत आणि त्यामुळेच असे प्रश्न चिघळत चालले आहेत. त्यामुळेच म्यानमारला पूर्णतः दोषी ठरवणे योग्य नाही, रोहिंग्यानीसुद्धा अनेक हिंसक गोष्टी केलेल्या आहेत.
                    Reply
                    1. A
                      Ameya
                      Oct 5, 2017 at 4:36 pm
                      रोहिंग्याच का, जगात कुठल्याही समुदायावर अशी वेळ येऊ नये आणि तशी वेळ आल्यास त्यांना योग्य त्या प्रकारे मदत करावी, पण त्याचा अर्थ असा नाही कि सर्वाना शरणार्थी म्हणून घेण्यात यावे. आपल्याकडे ओवेसी सारखे नेते काळ परवापर्यंत म्हणत होते कि भारत अल्पसंख्यानकांसाठी सुरक्षित नाही, अगदी हमीद अन्सारींनी देखील हेच म्हटले होते, मग अशा "असुरक्षित" वातावरणात त्या बिचार्या पीडित लोकांना का आणायचे? उत्तर एकाच स्वतःची मतपेढी वाढवण्यासाठी. असो.
                      Reply
                      1. yashadatta deo
                        Oct 5, 2017 at 4:20 pm
                        हे तुम्ही फार चांगले लिहिलेत मुकादम साहेब. म्हणजे तुम्ही तर सरळ सरळ काबूलच करून टाकलेत कि "हा प्रांत पॅगन साम्राजाला लागून असला तरी तो सतत स्वतंत्रच राहिला. इतकेच नव्हे तर पॅगन साम्राजाचा अंत झाल्यानंतर देखील, तिथे सत्तेवर आलेल्या टाँग्वू घराण्यातील सम्राटांनाही तो प्रांत जिंकता आलेला नाही. या सर्व धुमश्चक्रीच्या काळातही तिथे कुणी मुस्लिम व्यापारी किंवा आक्रमक आल्याची नोंद इतिहासात सापडत नाही. मग प्रश्न असा उद्भवतो की हे रोहिंग्या आले कुठून? या प्रश्नाचे उत्तर इतिहासात सापडते. १८८६ मध्ये ब्रिटिशांनी ब्रह्मदेश जिंकला व भारतीय साम्राजाचा एक प्रांत म्हणून पूर्व बंगालला जोडला. तेव्हापासून बंगाल आणि ब्रह्मदेश यांचा व्यापार व्यवसाय वा नोकरी धंदा अशा विविध पातळ्यांवर अभिसरण सुरू झाले." :- म्हणजे रोहिंग्यये बांगलादेशी (घुसखोर) आहेत. तर त्यांना घालवून द्यायला काहीच हरकत नसावी. मग एवढा तुम्हाला पुळका का ?
                        Reply
                        1. S
                          sach
                          Oct 5, 2017 at 1:31 pm
                          जगात ५० तरी मुस्लिम धर्म अधिकृत राजधर्म असलेले देश असतील. त्यापैकी किती देशांनी रोहिंग्याला शरण दिली? तुमि म्हणता तसे ८ लाख रोहिंग्यांनी पळ काढला - ८ लाख भागिले ५० १६ हजार फक्त. प्रत्येक मुस्लिम देशांनी १६ हजार बांधवांना जवळ करायला काय हरकत आहे?
                          Reply
                          1. M
                            Mangesh
                            Oct 5, 2017 at 12:49 pm
                            जोपर्यंत शैक्षणीक व आर्थिक प्रगती पेक्षा, सामाजिक स्थैर्यापेक्षा किंवा त्या त्या देशांतील बहुसंख्य नागरीकांमधे समरस होण्यापेक्षा केवळ आणी केवळ धार्मिक कायद्यांना, परंपरांना व चालीरीतींना महत्व देत राहिले म्हणून जर अशी दुत्कारल्यासारखी कुणाला वागणूक न करावी लागत असेल तर मग ानु ी तरी कुठल्या आधारावर मिळणार ?
                            Reply
                            1. D
                              Dev
                              Oct 5, 2017 at 12:30 pm
                              Evdhi jr kalval vatat asen tr myanmaar madhe jaun seva kra tyanchi.........pn asle faltu lekh lihun post nka krt jau......ravindra sathe yancha lekh kahich chukicha nahi.....ith kashmiri panditanch punversan krnyabaddal koni kahi bolat nahi pn rohingya baddal khup kalvla yetoy.....
                              Reply
                              1. A
                                Abhi
                                Oct 5, 2017 at 10:31 am
                                मुकादम साहेब, या रोहिंग्या पाकी काहीजण जिन्ना कडे गेले होते आपला प्रांत पाकिस्तानात घ्या म्हणून. तो भाग तुम्ही विसरलात? मुंबई मधली अमर जवान ज्योत वर लाथ मारायचा प्रकार यांच्या समर्थनार्थ झालेल्या मोर्चातच झाला होता, त्याचा धिक्कार करायचे विसरलात? महिला पोलीसांच्या कपड्याला हात घातला गेला होता. हे असे सोयीस्कर गरजेपुरते घेऊन अडचणीचे असलेले लिहायचे नाही असा फंडा सगळेच करतात. मग तुमच्यात आणि साठेंच्यात फरक काहीच नाही.
                                Reply
                                1. G
                                  Ganeshprasad Deshpande
                                  Oct 5, 2017 at 10:29 am
                                  '...... ऐकिवात नाहीअशासारखी हेटाळणीची भाषा बोलली जाते' हे वाक्य खूपच करमणूक करणारे आहे. श्री. मुकादम अशा प्रकारे निवडक पद्धतीने मानवतावादी किंवा सेक्युलर असण्याबद्दल काही बोलत नसले तरी अशा प्रकारांमुळे त्या विचारसरणीची विश्वासार्हता धोक्यात येते ही वस्तुस्थिती आहे. अखेर कोणत्याही धर्माबद्दल, विचारसरणीबद्दल किंवा संघटनेबद्दल जनमत बनते ते अधिकृत वाङ्मयात किंवा पुस्तकात काय लिहिले आहे यावरून नव्हे तर त्या धर्म, विचारसरणी किंवा संघटनेशी संबंधित लोकांच्या वागण्यावरून. ही गोष्ट रास्व संघाबद्दल खरी आहे तशीच इतरांबद्दलही. याचे भान विसरून कसे चालेल?
                                  Reply
                                  1. R
                                    ravindrak
                                    Oct 5, 2017 at 10:07 am
                                    बलुची, सिंधी, या लोकांबद्दल कधी कळवळा आलेला दिसला नाही !!!
                                    Reply
                                    1. R
                                      Ram
                                      Oct 5, 2017 at 9:00 am
                                      Evadhich kalaji ani pulka ala asel tyancha tr lekhakani Java mhana Myanmar madhye Seva karya karayla ethe lokana shahanpana saangnya evaji......
                                      Reply
                                      1. Load More Comments