घर आणि रांगोळी यांची तर रोजची मनोहर युती आहे. रांगोळीशिवाय घर ही कल्पनाच सहन होत नाही. त्यातून दिवाळीसारखा सण रांगोळीचे…
खऱ्याचा भास करून देणारी फुले, उंबरठ्याबाहेर राहून स्वागत करणारी रांगोळी किंवा दाराला सुशोभित करणारे तोरण; या सगळ्या घराला सजविणाऱ्या गोष्टी.…
गुढीपाडवा, गौरी-गणपती, दसरा, दिवाळीसारखे सण, लग्नकार्य डोहाळे जेवण, बारसे, पूजा अशी धार्मिक कार्ये असली की मोठय़ा आवराआवरीनेच समारंभाच्या तयारीचा शुभारंभ…
अपूर्वची नवीन बुटांची खरेदी अगदी मनासारखी झाली होती. सगळ्यांना बूट दाखवून झाले होते. थोड्या थोड्या वेळाने त्याला बुटांची आठवण यायची.
मोठ्या डबल बेडने खोली अडवून टाकली. गाद्या घालणं, काढणं, आवरणं हे भूतकाळांत जमा झालं. सहज होणारा सामुदायिक हलका व्यायाम संपुष्टात…
माझा पहिला दिवस कोडकौतुकात गेला. सगळीकडे आनंदाचा, उत्साहाचा माहोल पसरलेला होता. भेटताक्षणी जरा बिचकतच परस्परांचे हात हातात गुंफले जात होते.
बालवाडीत जाणारी स्वरा आज खुशीत होती. सकाळी तिला उठवताना तिच्या आईनं तिच्या कानात सांगितलं होतं की, आज आपल्याकडे दुपारी गंमत…
जमिनीच्या पोटात लपून ओलाव्याची वाट पाहणारं बी बहरलं. झिरपलेल्या पाण्याच्या स्पर्शानं सुखावलं. किती तरी दिवसांनी त्याची तहान भागली. पोटभर पाणी…
रिकाम्या प्लास्टिकच्या बाटल्या गोळा करायचं. ते तिनं केलं. ते करताना तिच्या लक्षात आलं की त्या प्रत्येक बाटलीत थोडं थोडं पाणी…
बोलाचीच कढी आणि बोलाचाच भात कशाला.. अशाच एका अनुभवाचं साक्षीदार झालो तर.. झालं काय तर एका महाराष्ट्रीय तरुणीचं पदवीधर होताच…
‘विजयपताका श्रीरामाची झळकते अंबरी, प्रभू आले मंदिरी’.. माणिक स्वरांच्या लडी उलगडत जातात आणि चैत्र थाटामाटात पाऊल टाकतो.
शांत देहाला हुशारी वाटते. डोळे मिटून आपण गारवा अनुभवतो. पुन्हा झुळूक येईल या प्रतीक्षेत असताना उकडायला लागतं.
