03 April 2020

News Flash

देह दु:खावेगळा..

देह हाच जगण्याचा आधार आहे. देह हाच सुख मिळवण्यासाठीच्या आणि दु:ख टाळण्यासाठीच्या उपायांकरिता महत्त्वाचं साधन आहे.

सांभाळ आणि लक्ष

गाडीनं मुंबई विभागांची हद्द ओलांडली की पुढच्या विभागांवर त्या गाडीच्या प्रवासावर लक्ष ठेवण्याची जबाबदारी आपोआप हस्तांतरित होणार होती

क्षणाचं मोल

श्रीरामकृष्ण परमहंस यांनी देह ठेवला आणि त्यांचे शिष्य सैरभैर होत विखुरले.

जगण्याचा अर्थ

‘मी आहे’ यावरच सगळी जाणीव केंद्रित करायला श्रीनिसर्गदत्त महाराज सांगतात.

आत्म-शोध

‘मी कोण?’ हा प्रश्न मनात जागा होण्याचीच उसंत हे जग मिळू देत नाही. मला समजू लागण्याआधीच जगानं माझं नाव मला दिलेलं असतं.

मी कोण?

माणसाला जागं करणं म्हणजे त्याचं आत्मभान जागं करणं.

अस्तित्वाचं मोल

आपल्या दृष्टीनं सर्वात मोलाची गोष्ट कोणती? अर्थातच आपलं अस्तित्व!

एकांत-योग!

मृत्यू हा एकटय़ादुकटय़ाच्या परिघापुरता नाही. कुणा एकाचा हलगर्जीपणा हजारोंच्या जीविताला धोकादायक ठरू शकतो...

३०८. जाळं!

पण मुळात आपण गुण किंवा सद्गुण म्हणून जे मानतो, ते आपल्या दुराग्रहाचंच रूप असू शकते.

३०७. ऐक्यता साधावी चतुरी!

अंतरंगातील त्याची सद्गुरूमयता, सद्गुरू शरणता, सद्गुरू भावमयता कधीच भंगत नाही.

३०६. ऐक्यभावना

ती आंतरिक जडणघडण आणि आंतरिक धारणेवर अवलंबून आहे, हे सत्य योगी जगत असतो.

३०५. पंचप्राण

प्राण, अपान, व्यान, उदान आणि समान असे शरीरातील वायुतत्त्वाचे पाच भाग मानले जातात.

३०४. बाह्यभ्यंतरी ऐक्य

प्राणवायू अभेदवृत्तीनं सर्व जीवमात्रांत संचार करतो. या प्राणवायूच्या योगानं मनुष्याच्या शरीरात प्राण टिकून असतो.

३०३. समदृष्टी, समभाव

प्राणशक्तीमुळे इंद्रियांना बळ मिळतं, त्यांचं चलनवलन होतं. या प्राणशक्तीचा आधार असतो तो प्राणवायू.

३०२. दुसरा गुरू : वायू

वृक्षापासून परिस्थितीचा स्वीकार शिकल्याचं अवधूतानं सांगितलं. दुसरी गोष्ट वृक्षानं शिकवली ती म्हणजे आतिथ्य.

३०१. अदृष्टाची फळं

अमृतवल्ली लावली तर अमृतयोग साधेल; विषवल्ली लावली आणि जोपासली, तर भवदु:खाचं विषच पचवत जगावं लागेल.

३००. पराधीनतेचा स्वीकार

आता पर्वताबरोबरच ‘पृथ्वी’ या गुरूचाच दुसरा घटक असलेल्या वृक्षाकडून आपण कोणता बोध ग्रहण केला, हे अवधूत आता सांगत आहे.

२९९. आत्मोपकार!

‘परोपकार’ या शब्दाचा साधकासाठीचा जो सूक्ष्मार्थ आहे त्याच्या दोन पातळ्या आहेत, असं गेल्या वेळी सांगितलं.

२९८. परोपकार

थोडय़ा थोडय़ा वृत्तीपालटाच्या संस्कारांचं पाणी घातल्याशिवाय अंत:करणातील भक्तीचं बीज अंकुरणारच नाही

२९७. दातृत्वाचं रहस्य

पहिली ही की, गरजवंताला मी काही तेव्हाच देऊ  शकेन, जेव्हा त्या वस्तूच्या संग्रहाच्या मोहाचा त्याग माझ्या अंत:करणातून घडेल!

२९६. दान-प्रवाह

पृथ्वीवरील धरणी, पर्वत आणि वृक्षांकडून अवधूत शांती आणि दातृत्व शिकला.

२९५. दातृत्वाचा कळस!

ज्याला जागृतीची तळमळ आहे त्याला या चराचरातली प्रत्येक गोष्ट जागं करील!

२९४. शांती-भस्म

जो अपराध करतो त्याच्यावर अपकार न करता त्याचं हितच साधून द्यायचं, हा पृथ्वीचा गुण अवधूत सांगतो. इ

२९३. शांतिब्रह्म

पृथ्वीकडून अवधूतानं कोणते गुण स्वीकारले, आत्मसात केले, अंगी बाणवले, ते अवधूत सांगत आहे.

Just Now!
X