10 December 2019

News Flash

आठवणींचे पिंपळपान

नाटक वाचल्यावर रचनेविषयी आणि काही बदलांविषयीचं टिपण करेपर्यंतच दिग्दर्शकाचं एकटेपण मर्यादित राहतं.

पत्रप्रपंच आणि रंगमंच

व्यसनाच्या गाळात रुतलेल्यांना स्वत:च बाहेर येण्यासाठी, आत्मभान प्राप्त करून देण्यासाठी ‘मुक्तांगण’ची दैनंदिनी विचारपूर्वक बनवलेली आहे.

‘चाहूल’ एका घरात.. दोन पात्रं आणि एकच रात्र!

अतिशय ताकदीचे दोन नट मला या नाटकासाठी मिळाले- सोनाली कुलकर्णी आणि तुषार दळवी!

‘वल्लीं’चा गोतावळा

मतकरींबरोबर दिग्दर्शक म्हणून माझी चर्चा झाली. भाईही त्यांच्याशी फोनवर विस्तारानं बोलले.

तीन कस्तुरबा, दोन हरिलाल आणि एकच गांधी!

‘गांधी विरुद्ध गांधी’ या नाटकानं रंगमंचावरच्या आणि विंगेतल्या आम्हा सर्वानाच एका विशिष्ट अभ्यासपद्धतीकडे नेलं.

रंगमंचीय अवकाशात प्रकाशाची सावली!

आमचा नाटकवाल्यांचा मित्र आणि छायाचित्रकार उदय मिटबावकरनं ‘ही कादंबरी आवर्जून वाच,’ असं मला सांगितलं.

पोकळी

भक्तीताईंचा रंगमंचावरचा ‘वावर’ फक्त पाहत राहावा असा होता. त्यात एखाद्या सम्राज्ञीचा तोरा होता.

नाटक २४ x ७ : ज्याचा त्याचा..  तरीही सगळ्यांचा प्रश्न!

‘ध्यानीमनी’नंतर माझ्या हाती पुन्हा एक नवं आणि आशयप्रधान नाटक मिळालं याचा मला विशेष आनंद होता.

‘आविष्कार’:  अथक, अविरत, अविचल!

१९८८-२०१८ असं माझं ‘आविष्कार’ नाटय़संस्थेशी ३० वर्षांचं घट्ट नातं आहे.

संमोहित नाटय़ानुभव!

एखाद्या अज्ञात स्थळाकडे पहिल्यांदाच जाताना आपल्याला प्रवासाचा एक वेगळाच आनंद मिळत असतो.

नाटक निवडताना..

नाटक-सिनेमा माध्यमात किंवा एकूणच सांस्कृतिक क्षेत्रात तुमच्या हातून एखाद् दुसरं चांगलं काम घडलं

सुपरफास्ट दैनंदिनीचं १९९१!

एकापाठोपाठ आलेल्या ‘डॉक्टर’, ‘चारचौघी’चे प्रयोग सुरू झाले..

एक बंडखोर निर्माती, दोन टेलिफोन, तीन पुरुष पात्रं.. आणि त्या ‘चौघी’!

प्रशांत दळवी या लेखकानं ‘नाटक’ या आकृतिबंधात लिहिलेला शब्द न् शब्द मी दिग्दर्शित केलाय.

एक चिरंतन प्रश्न.. ‘तुम्हीसुद्धा?’

‘डॉक्टर तुम्हीसुद्धा!’च्या पहिल्या वाचनापासूनच महेश मांजरेकर या नाटकाच्या मनापासूनच प्रेमात होता.

वेगवान, वळणदार वर्ष

रोज रात्री दादरमधल्या ‘जिप्सी’च्या मोहनकाकांच्या ‘कायम आरक्षित’ टेबलवर हे जिगरी दोस्त पुन्हा एकत्र बसून नव्या जोमानं भावी योजना ठरवू लागले.

..आणि ‘चंद्रलेखा’नं दिली पहिली संधी!

३१ डिसेंबर १९८८ ला ‘रमले मी’चा शुभारंभ झाला.

पुन्हा एकदा नव्यानं सुरुवात..

मोहन वाघ यांच्या पहिल्या भेटीचीही अशीच एक नाटय़पूर्ण गोष्ट आहे.

आयुष्याला दिशा देणारा टर्निंग पॉइंट

..एव्हाना औरंगाबादमध्ये ‘धडपडणारी मुले’ ही अवस्था आम्ही ओलांडली होती.

जुनून.. ते ‘जाणिवा’!

सगळ्यांचाच आवाका, अनुभूती एकत्रितरीत्या उंचावण्यासाठीची ही धडपड होती.

‘जिगीषा’.. एक जुनून!

नाटकाची गोडी लागली होतीच, पण ते करण्यामागचा नेमका फोकस ठरत नव्हता, दिशा निश्चित नव्हती..

यंग डिबेटर्स, स्ट्रीट प्लेज् आणि गझल!

शासकीय ज्ञानविज्ञान महाविद्यालयात १९७८ साली मी प्रवेश घेतला तो दोन गोष्टींमुळे..

ईस्टमनकलर!

‘मी औरंगाबादच्या सांस्कृतिक-सामाजिक पर्यावरणाचं, तिथल्या भवतालाचं ‘बायप्रॉडक्ट’ आहे!’

गारूड!

योगायोगांनी, भावनाप्रधान क्षणांनी खच्चून भरलेलं नाटक!

Just Now!
X