19 June 2018

News Flash

ऋजू वृत्तीचे अटलजी!

प्रत्येकाच्या मनात आठवणींचा एक पेटारा असतो.

लोकनेते गोपीनाथजी

उत्साहानं रसरसलेला, हसतमुख चेहरा घेऊन एक तरुण मला काही वेळा प्रमोदजींच्या बरोबर भेटलेला.

सच्चे इन्सान

सुनील दत्तसाहेब हे मूळचे खुर्द गावचे. हे गाव तत्कालीन पंजाबातील झेलम जिल्ह्यात होतं.

मिस्टर अ‍ॅण्ड मिसेस दत्त!

सुनीलजींनी आपल्या जिवाची पर्वा न करता त्या आगीत उडी घेऊन नर्गिसजींना वाचवलं.

भारत भूषण

अगदी खरं सांगू का? मला आठवणींतल्या माणसांची निवड करता येणं कधी कधी खूप अवघड जातं.

‘भारत’कुमार

मनोजचे मामू म्हणजे निर्माते कुलदीप सेहगल

दिलखुलास माणूस

प्रमोदजी म्हणजे एक राजहंस! यारों का यार! एकदम दिलखुलास माणूस!

नरमदिल ग्यानी झैलसिंग

‘‘देख कुलवंत, कोठी दस बाय दस की हो, दस कमरों की हो या दो सौ कमरों की हो, इन्सान वही रहना चाहिये।

जिंदादिल इन्सान

जवळपास सहा दशकं या अभिनेत्यानं चित्रपटसृष्टीवर राज्य केलं.

मुंबईत.. बैसाखी

परंतु मुंबईत बसाखी होत नव्हती. आम्हा पंजाबी माणसांचा हा सर्वात महत्त्वाचा सण!

रूपेरी माणूस!

माझी आणि तुलीची ओळख आमच्या ‘प्रीतम’मध्येच झाली. तो दिसायला हँडसम होता.

दिलीपसाब

आज १ एप्रिल. आजची तारीख जगभरात मस्तपकी ‘सेलिब्रेट’ केली जाते.

ताठ कण्याचं झाड

माझ्यावर त्यांचा विश्वास होता.

बाळासाहेब नावाचा राजयोगी

बाळासाहेब ठाकरे हा एक अंगार आहे.

ठाकरे नावाचं गारुड

पंजाबी चवीमुळे आमच्याकडे जशी मुंबईतली चित्रपट उद्योगातली मंडळी झुकली

मोठय़ा मनाचे यशजी

यशजींनी शांतपणे १९७० च्या दशकात स्वत:चं प्रॉडक्शन हाऊस सुरू केलं आणि एकापेक्षा एक गाजलेले चित्रपट  दिले.

बी. आर. योग!

मी चाळीसच्या दशकात मुंबईत आलो तेव्हा मुंबईतल्या रस्त्यांवरून ट्राम रेंगाळायची.

चित्रपटसृष्टीचे सरदार

मुंबई म्हणजे एक जिवंत अस्तित्व. मुंबई म्हणजे अरबी समुद्राचा किनारा.

स्वानंदाचा स्वर्ग

माझ्या आठवणीप्रमाणे १९४६ साल असेल.

डांगेसाहेब!

माझ्या आठवणींतली माझी मुंबई ही छान आहे, साजिरी आहे, गोजिरी आहे.

तुमसा नहीं देखा!

शम्मी मेरा यार था! शम्मी.. म्हणजे शम्मी कपूर! एक अजब रसायन.

राजजी

मुंबई ही मुंबईच! या शहराला तोड नाही.

हॉलीवूड लेन

माझ्या आईनं.. बीजीनं हट्ट धरला म्हणून आम्ही मुंबई सोडली नाही

मुंबईसंगे आम्ही(बि)घडलो!

स्थळ : प्रीतम हॉटेल, दादर, मुंबई, वर्ष : १९४५ असेल.